دکترین
توقیعات وارده از امام زمان: توقیع جعفر بن حَمدان
جعفر بن حَمدان نامهای نوشت و این مسائل را فرستاد: کنیزی را برای خود حلال کردم و با او شرط کردم که از او فرزند نخواهم و او را به سکونت در منزل خود الزام نکنم. چون مدتی گذشت گفت: بار دارم، گفتم: چگونه و من یاد ندارم که از تو خواستار فرزند شده باشم، سپس مسافرت کردم و بازگشتم و پسری به دنیا آورده بود و من او را انکار نکردم و اجرت و نفقهی او را قطع نکردم و من مزرعهای دارم که پیش از آنکه این زن به سراغم آید آن را به ورثه و سایر اولاد خیرات کردم و شرط کردم تا زندهام کم و زیاد کردن آن با خودم باشد.
اکنون این زن این فرزند را آورده است و من او را به وقف متقدم موبّد ملحق نکردم و وصیت کردهام که اگر مرگ فرا رسد تا صغیر است خرج او را بدهند و چون کبیر شد از مجموع این مزرعه دویست دینار به او بدهند و پس از آنکه این مبلغ را به او دادند دیگر برای او و فرزندانش حقی در این وقف نباشد اکنن رای شما را (اعزّک الله) دربارهی این فرزند برای ارشاد خود خواستارم و امتثال میکنم و برای عافیت و خیر دنیا و آخرت ملتمس دعایم. پاسخ آن: مردی که آن کنیز را بر خود حلال ساخته و با وی شرط کرده که از او فرزند نخواهد، سبحان الله! این شرط با کنیز شرط با خدای تعالی است، این شرطی است که از بودنش نمیتوان در امان بود و در صورتی که شکّ کند و نداند که چه وقت با وی همبستر شده است، این شکّ موجب برائت از فرزند نخواهد شد.
منبع: وسائل الشیعة، ج۱۳، ص۳۰۱
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
