تکذیب مقر له (قواعد فقه): تصدیق مقرّله و نفوذ اقرار

قبول و تصدیق مقرّله شرط صحت اقرار نیست، ولی اقرار در صورتی نافذ و معتبر است که مقرّله اقرارکننده را تکذیب نکند.(نگاه کنید: ) پس اگر کسی بگوید: «این خانه مال علی است» و علی این مطلب را تکذیب کند، اقرارکننده ملزم به تسلیم خانه به مقرّله نمی‌گردد. برخی از فقیهان «عدم تکذیب اقرار به وسیله مقرّ له»، را جزء شرایط مقرّله آورده‌اند و برخی دیگر آن را جداگانه و به عنوان شرط صحت یا نفوذ اقرار ذکر کرده‌اند، ولی تردیدی نیست که تکذیب و انکار مقرّله نسبت به اقرار، اثر اقرار را زایل می‌سازد. منبع: شرح المجله، مادۀ ۱۵۸۰ · ج۲، ص۲۰۷، س ۹ · الوسیله، ص۲۸۳ · قانون مدنی ایران، ماده ۱۲۷۲