جعفریه: زمینه تاریخى

چون دورۀ زندگانى آن حضرت مصادف با اواخر بنی‌امیه و اوائل روزگار بنی‌عباس بود و به سبب اختلافى که «امویان» با «عباسیان» داشتند کمتر مزاحم «شیعه» امامیه مى‌شدند. مضافا بر این که عمر حضرت امام جعفر صادق (علیه‌السّلام) از دیگر ائمه (علیهم‌السّلام) طولانى‌تر بود. آن حضرت در مدت طولانى امامت خود موفق شد که نظم و ترتیبى به وضع «شیعه» امامیه بدهد و فقه شیعه را تدوین نماید، از این جهت آن حضرت را «حبر الامه» یعنى دانشمند امت اسلام و فقیه آل‌ محمد (صلّی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم) خوانده‌اند. ۲. ۱ - وجه تسمیه بیشتر احادیث فقهى «شیعه» از آن حضرت روایت شده و بدین سبب فقه شیعه را «فقه جعفرى» گفته‌اند و مذهب او را مذهب جعفری نام نهاده‌اند. جابر بن حیّان که از بزرگان علم در اسلام است، از شاگردان مشهور آن حضرت به شمار مى‌رود. از مشهورترین شاگردان امام، زرارة بن اعین (در گذشته سال ۱۵۰ ه‌.ق. ) و دو پسر او حسین و حسن بودند.