جنایت علیه میراث فرهنگی را میتوان در چارچوب مفهوم «نسلزدایی فرهنگی» توضیح داد؛ یعنی وضعیتی که در آن هدف، نابودی فیزیکی افراد نیست، بلکه از میان بردن هویت و موجودیت فرهنگی یک گروه است. در این نگاه، نابودی آثار تاریخی، مکانهای فرهنگی، کتابها، اشیای هنری، یادگارهای مذهبی و حتی عناصر ناملموسی مانند زبان، سنتها، ادبیات، هنر و نهادهای اجتماعی میتواند بخشی از یک برنامه هماهنگ برای زدودن پایههای وجودی یک گروه باشد. بر این اساس، ممکن است یک گروه انسانی بدون قتل اعضایش نیز از نظر فرهنگی و هویتی «محو» شود. بنابراین، تخریب میراث فرهنگی فقط یک آسیب مادی ساده نیست، بلکه میتواند ابزار حذف تدریجی حافظه جمعی و هویت تاریخی یک ملت یا قوم تلقی شود. با این حال، باید توجه داشت که تخریب فرهنگی بهطور مستقیم تحت پوشش کنوانسیون نسلزدایی قرار نگرفته و به خودی خود، همیشه بهعنوان یک جنایت مستقل شناخته نمیشود. در نتیجه، هرچند پیوند میان نابودی میراث فرهنگی و نسلزدایی از نظر تحلیلی قابل دفاع است، اما از منظر حقوقی، این پیوند همیشه بهصورت صریح و خودکار به مسئولیت کیفری نسلزدایی منتهی نمیشود.
منبع: «تحلیل انتقادی رویکرد محاکم بینالمللی در مواجهه با جنایت علیه میراث فرهنگی با تمرکز بر پروندۀ احمد المهدی ,»، دوفصلنامه تحقیق و توسعه در حقوق کیفری و جرم شناسی, شماره چهارم
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
