جنت

۱. جنت ، در اسلام ، جایگاه موعود نیکان و محل سکونت آدم پیش از هبوط است و واژگانی چون فردوس ، روضه ، عدن ، بهشت و مینو در متون اسلامی با آن مرتبطاند. ۲. قرآن با بیش از ۲۰۰ آیه ، بهشت را دارای گسترهٔ وسیع، نعمت‌های جسمانی ( میوه ، نوشیدنی، لباس ، همسران ) و رضوان الهی بهعنوان برترین نعمت معرفی و آن را تجلی خشنودی خدا و سعادت دوگانهٔ روحی جسمانی ترسیم میکند. ۳. ۴. ۵. فیلسوفان مشائی و اشراقی، بهشت را بیشتر سعادت عقلی و روحانی نفس دانسته و ابن‌ سینا و ابن‌ رشد تعبیرات قرآنی را تمثیلی برای عموم تلقی کردند، اما ملاصدرا با نقد آنان، بر واقعیت عینی بهشت محسوس برای اصحاب یمین و معقول برای مقربان تأکید دارد. ۶. همچنین بحث از مخلوق بودن و مکان بهشت از مسائل فلسفی این رویکرد است. ۷. داستان جنّت آدم در قرآن، با نهی از درخت ممنوعه و فریب شیطان به هبوط انجامید و مفسران در جایگاه آن سه قول دارند: باغی زمینی، جنّتی آسمانی غیر از جنّت موعود، یا خود جنّت موعود؛ ۸. در عرفان ، محاسبی با تصویرسازی خیالی و قشیری با تأکید بر اشتراک لفظی نعمتها (نه تأویل عقلی) وارد بحث شدند و ابن‌عربی بهشت را دوگونهٔ محسوس (همگانی) و معقول (خاص عارفان) و نیز سه نوع (اعمال، اختصاص، میراث) دانست. ۹. نهایتاً در عرفان نظری، جنّت ذات و صفات به مراتب معرفتی و توحید وجودی تأویل شد و آیهٔ «ادخلی جنتی» به حجاب خدا و توجه به خود تعبیر گردید.