Ailexa — هوش مصنوعی + قانون home
حوزهٔ جستجوی شما حدوداً در چه زمینه‌ای است:
در جست‌جوی چه هستید؟ بعد از انتخابِ آنچه می‌خواهید، در کادرِ جستجوی بالا موضوع را بنویسید و «بگرد» را بزنید.

انطباق دقیق این متن با متن رسمی هنوز به‌طور ۱۰۰٪ کنترل نشده.

دکترین

جنگ ۱۲ روزه و اقدامات بی ثبات کننده ایالات متحده و رژیم صهیونی علیه جمهوری اسلامی ایران در آینه رویه قضایی: با توجه به رویه دیوان بین المللی دادگستری (مقاله علمی وزارت علوم)

#دیوان_بین‌المللی_دادگستری #مقاله_علمی #جمهوری #مقاله #تحریم #منشور #منبع #حقوق_بین‌الملل #حق_تعیین_سرنوشت #مراجع_قضائی #مشروعیت #منع_توسل_به_زور #ضمانت #پیشگیری #بین‌المللی #رویه‌قضایی #جنگ #قضایی #علمی #تهدید #تعارض

صفحات: ۱۳ - ۴۴
جنگ ۱۲ روزه و اقدامات بی ثبات کننده ایالات متحده و رژیم صهیونی علیه جمهوری اسلامی ایران در آینه رویه قضایی: ب. ت. ب. رویه دیوان بین المللی دادگستری (مقاله علمی وزارت علوم) نویسندگان: محسن محبی پریسا عبداللهیان فرد منبع: حقوقی بین المللی سال 43 بهار 1405 شماره 81 چکیده مسئولیت بین المللی ناشی از تجاوز، تهدید به زور، تحریم های یکجانبه و سایر اقدامات بی ثبات کننده علیه یک دولت عضو سازمان ملل متحد، از چالش برانگیزترین مسائل حقوق بین الملل معاصر است. اقدامات ایالات متحده و اسرائیل علیه جمهوری اسلامی ایران، به ویژه در جنگ 12 روزه اخیر (2025) از طریق تهدیدهای نظامی، عملیات مخفیانه، تحریم های یکجانبه و ترور مقامات و دانشمندان، پرسش هایی جدی درباره تعارض این اقدامات با اصول منشور ملل متحد، تمامیت سرزمینی و حق تعیین سرنوشت ملت ها مطرح کرده است. دیوان بین المللی دادگستری (ICJ) و سایر مراجع قضایی بین المللی، ازجمله دیوان کیفری بین المللی و دیوان های داوری، در تبیین حدود ممنوعیت توسل به زور، مشروعیت اقدامات متقابل و معیارهای قانونی تحریم ها نقش مهمی داشته اند. این مقاله با تمرکز بر رویه های قضایی و نظرات فردی قضات، نشان می دهد که اقدامات ایالات متحده و اسرائیل علیه ایران، با اصل منع توسل به زور (ماده ۲(۴) منشور) و با ممنوعیت فشار اقتصادی قهری در تعارض است. بررسی آرای اخیر، ازجمله نظر جداگانه قاضی برزیلی آنتونیو اگوستو ترینداد در قضیه ایران و ایالات متحده[1](۲۰۱۹)، درباره پیامدهای انسانی تحریم ها، نظر مخالف قاضی مصری عبدالحمید بوی پاشا در قضیه کانال کورفو[2] (۱۹۴۹)، در خصوص تجاوز به حاکمیت، و نظر جداگانه قاضی آلمانی برونو سیما در قضیه سکوهای نفتی[3] (۲۰۰۳) درباره تفسیر مضیق از اقدامات دفاعی، ظرفیت ها و محدودیت های این مراجع را آشکار می سازد. مقاله نتیجه می گیرد که هرچند ضمانت اجراهای قضایی در شرایط سیاسی موجود با موانع جدی روبه روست، بهره گیری هوشمندانه از سازکارهای موجود، به ویژه استناد تحلیلی به چنین نظرات فردی قضات، می تواند در مستندسازی مسئولیت، پیشگیری از تکرار نقض ها و تکوین قواعد عرفی جدید مؤثر باشد. واژگان کلیدی دیوان بین المللی دادگستری، جنگ 12 روزه، تحریم های قهری، تجاوز، تهدید به زور، مسئولیت بین المللی، نظرات فردی قضات، جمهوری اسلامی ایران The 12-Day War and Destabilizing Actions of the United States and Israel against the Islamic Republic of Iran: Reflection from the Jurisprudence of the International Court of Justice International responsibility arising from aggression, the threat of force, unilateral sanctions, and other destabilizing actions against a UN Member State constitutes one of the most challenging issues in contemporary international law. The actions of the United States and Israel against the Islamic Republic of Iran—particularly during the recent 12-day war (2025), through military threats, covert operations, unilateral sanctions, and the assassination of officials and scientists—have raised serious questions regarding the conflict of these actions with the principles of the UN Charter, territorial integrity, and the right of nations to self-determination. The International Court of Justice (ICJ) and other international judicial bodies, including the International Criminal Court (ICC) and arbitral tribunals, have played a significant role in defining the scope of the prohibition on the use of force, the legitimacy of countermeasures, and the legal criteria for sanctions. Focusing on judicial practice and individual opinions of judges, this article demonstrates that the actions of the United States and Israel against Iran conflict with the principle of the prohibition of the use of force (Article 2(4) of the Charter) and the prohibition of coercive economic pressure. An examination of recent rulings—including the separate opinion of Brazilian Judge Antônio Augusto Cançado Trindade in the Iran v. United States case (2019) regarding the humanitarian consequences of sanctions; the dissenting opinion of Egyptian Judge Abdel Hamid Badawi in the Corfu Channel case (1949) concerning the violation of sovereignty; and the separate opinion of German Judge Bruno Simma in the Oil Platforms case (2003) regarding the restrictive interpretation of defensive measures—reveals the capacities and limitations of these judicial bodies. The article concludes that although judicial enforcement faces significant obstacles under current political conditions, the intelligent utilization of existing mechanisms, particula rly through the analytical invocation of such individual opinions, can be effective in documenting responsibility, preventing the recurrence of violations, and shaping new customary rules.

موارد مرتبط

برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.

نظرها و یادداشت‌ها

نظرها پس از بررسی نمایش داده می‌شوند.

Designed & Developed by Hamed Rostami, Eng. & Attorney — © All Rights Reserved حامد رستمی، مهندس و وکیل دادگستری حقوق، با نگاهِ هوش مصنوعی و الگوریتم اینستاگرام تلگرام لینکدین