حبوه (فقه): مصادیق

بیشتر فقها آن را مُصحف قرآن ، انگشتر ، شمشیر و لباس‌های شخصی متوفی دانسته‌اند. دیدگاه مشهور فقهی در مادّه ۹۱۵ قانون مدنی ایران نیز انعکاس یافته است. در بیش‌تر آرای دیگر، قرآن و انگشتر و شمشیر، مشترک است. دلیل قول مشهور، اجماع و دلالتِ مجموعِ روایاتِ حبوه بر وجوب بخشش اشیای چهارگانه مذکور، همراه با چشم‌پوشی فقها از دیگر مصادیق، است. اشکال این نظر را آن دانسته‌اند که مصادیق چهارگانه مذکور در هیچ حدیثی یکجا نیامده است. در صورت تردید در مورد صدق مفهوم «لباس»، بر چیزهایی مانند کفش و کلاه و جوراب نیز همین اصل جاری است. منبع: ج۲۶، ص۹۷۱۰۰ · ج۲، ص۱۲۰، چاپ فارس حسون، قم ۱۴۱۰ · ج۱، ص۳۷۱، چاپ رضا استادی، اصفهان (۱۳۶۲ش ) · ج۹، ص۱۷ـ۱۸، قم ۱۴۱۲ـ۱۴۲۰ · ج۴، ص۳۴۶، چاپ علی‌اکبر غفاری، قم ۱۴۰۴ · ج ۱۹، مشهد ۱۴۲۰، ج ۱۹، ص ۲۱۳ـ۲۱۵) · ج۸، ص۱۳۵، چاپ افست قم: مؤسسة آل‌البیت، (بی‌تا) · ج۱، ص۲۹۷، چاپ سنگی تهران ۱۲۶۹، چاپ افست اصفهان (بی‌تا) · ج ۱۹، مشهد ۱۴۲۰، ج ۱۹، ص۲۱۵- ۲۱۶) · ج ۱۹، مشهد ۱۴۲۰، ج ۱۹، ص ۲۱۶) · رساله :۱۷ الحَبْوة، قم ۱۳۷۹ـ۱۳۸۰ش. ج ۱، ص ۵۰۷) · ج۸، ص۱۱۲، چاپ محمد کلانتر، نجف ۱۳۹۸، چاپ افست قم ۱۴۱۰