حجاب: پیشینه

پوشیده بودن زنان در ادیان و اقوام پیش از اسلام نیز وجود داشته است. مسیحیان و یهودیان به پوشیده بودن موی زنان اهمیت می‌دادند و آن را از نشانه‌های عفت زنان برمی‌شمردند. متأله مسیحی، تِرتولیانوس (از آباء کلیسا، متوفی ۲۲۵ میلادی)، در اثرش (درباره پوشش زنان)، زنان مسیحی را ملزم می‌کرد در لباس پوشیدن، آرایش مو، راه رفتن و استفاده از زیورآلات همانند زنان مشرک نباشند. در دوره معاصر گروهی از یهودیان راست‌کیش ( ارتدکس ) همچنان بر لزوم پوشیده بودن موی زنان پافشاری می‌کنند. پس زنهار نازک و نرم با مردان سخن نگویید؛ به‌زنان دستور داده شده است به‌گونه‌ای راه نروند که با نشان دادن زینت‌های خود باعث جلب توجه نامحرم شوند: «وَ لا یَضْرِبْنَ بِأَرْجُلِهِنَّ لِیُعْلَمَ ما یُخْفِینَ مِنْ زِینَتِهِنَّ؛ و آن‌طور پای به زمین نزنند که خلخال و زیور پنهان پاهایشان معلوم شود». به‌نظر می‌رسد نزول این آیه نخستین مرحله تبیین لزوم پوشیده بودن زنان در مواجهه با مردانِ غیرمحرم بوده که مفهوم و حدود آن به‌تدریج در سیر نزول آیات بسط یافته است. ) نیز همین معنا را افاده می‌کند. منبع: مسئله حجاب، ج۱، ص۱۹ · سوره نور/۲۴، آیه۳۰ · سوره نور/۲۴، آیه۳۱ · سوره احزاب/۳۳، آیه۳۲ · اعراف/سوره۷، آیه۴۶ · تفسیر مجمع البیان، ج۸، ص۱۷۷، ذیل آیه · اصول کافی، ج۵، ص۵۳۴ · المبانی فی شرح العروة الوثقی:النکاح، ج۲، ص۳۹، تقریرات درس آیةاللّه خوئی، در موسوعة الامام خوئی، ج ۳۲، قم:مؤسسة احیاء آثار الامام الخوئی، ۱۴۲۶/۲۰۰۵ · ج۸، ص۱۴۳-۱۴۴ · مسند، ج۲۰، ص۱۳۶