حجیت ظن

حجیت ظن به معنای اعتبار و صحت استناد به گمان در استخراج احکام شرعی ، در موارد عدم دسترسی به قطع و یقین است. برخلاف قطع که حجیت آن ذاتی است، اعتبار در حجیت ظن نیازمند جعل از سوی شارع یا حکم عقل بوده و پیامد آن، معذّریت مکلف در صورت خطا و منجّزیت تکلیف در صورت اصابت به واقع است. بر این اساس، حجیت ظن به دو شاخه اصلی تقسیم می‌شود که شامل موارد وجود دلیل شرعی صریح و موارد انسداد باب علم است.