حدود: سبّ نبی

«سب» در واقع اهانتی شدید است اعم از اینکه نسبت شنیعی داده شود یا اینکه فرد از الفاظ رکیک استفاده کند، بنابراین اهانت اعم از سب است. «سب» در لغت به معنای دشنام است و ساب النبی در واقع دشنام دهنده به پیامبر است. در قانون مجازات اسلامی، برای قذف یا دشنام به پیامبر یا هر یک از انبیای عظام الهی، ائمه معصومین علیهم السلام یا حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها، مجازات اعدام پیش‌بینی شده‌است، لذا سب امامان معصوم و سب فاطمه زهرا (س) و حتی سب همه انبیای الهی مشمول مجازات اعدام می‌باشد، هرچند در مورد جواز یا عدم جواز قتل کسی که به یکی از ائمه یا یکی از اقوام پیامبر و حتی حضرت فاطمه اهانت کند، اختلاف نظر وجود دارد. هرگاه متهم به سبّ نبی ادعا نماید که اظهارات وی از روی اکراه، غفلت ، سهو یا در حالت مستی یا غضب یا سبق لسان یا بدون توجه به معانی کلمات یا نقل قول از دیگری بوده‌است، عمل ارتکابی وی، سب‌ّ نبی محسوب نمی‌شود، البته چنانچه سب در حالت مستی یا غضب یا به نقل از دیگری باشد و صدق اهانت کند، موجب تعزیر مرتکب تا هفتاد و چهار ضربه شلاق می‌شود، برخی معتقدند باید از این حکم چنین نتیجه گرفت که صرف ادعای فرد به اینکه سب نبی در شرایط مذکور رخ داده‌است، برای سقوط اعدام کافی است و باید احتمال صدق گفتار مدعی را مفروض پنداشت. منبع: حقوق کیفری اختصاصی (جرایم علیه اشخاص- شخصیت معنوی)، میزان، 1389 · محشای قانون مجازات اسلامی، مجمع علمی و فرهنگی مجد، 1384 · ماده 262 قانون مجازات اسلامی · شرح مختصر قانون مجازات اسلامی (مصوب 1392)، ققنوس، 1392 · ماده 263 قانون مجازات اسلامی · شرح قانون مجازات اسلامی (حدود)، جنگل، 1395