حُدُود (لغات‌قرآن)

حُدُود: ( تِلْکَ حُدُودُ اللَّهِ ) «حُدُود» جمع‌ «حدّ» در اصل، به معنای جلوگیری و منع کردن است، و سپس به هر چیزی که فاصله میان دو شی‌ء باشد و آنها را از هم متمایز سازد، گفته می‌شود؛ مثلًا حدّ خانه و حدّ باغ و حدّ شهر و کشور ، به نقاطی گفته می‌شود که آنها را از نقاط دیگر جدا می‌سازد. منبع: المفردات، ط دارالقلم، ج۱، ص۲۲ · تفسیر نمونه، ج۳، ص۳۸۱