حدیث فریقین: اولین جمع کردن قرآن

اولین بار، قرآن را خدا در سینه پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) جمع کرد و هر سال، ماه رمضان ، جبرئیل با پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) قرآنی را که نازل شده بود، مقابله می‌کردند ودر سال وفات پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم)، دو بار مقابله شده است. قرآن را در زمان خود پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) ، دهها و بلکه صدها صحابی نوشته بودند و هزارها نفر حفظ کرده بودند و هیچ کم و زیاد نشده است. چیزی که هست، حدیث (یعنی تفسیر بیانی) را حذف کردند و این قرآنی که در دست ماست، از زمان عثمان نوشته شده است؛ نه این که عثمان قرآن را جمع کرده باشد. خدا جمع کرده است. این روایتها (که جمع را به دیگران نسبت می‌دهند)، همه دروغ است و من ثابت کرده‌ام. جلد دوم «القرآن الکریم و روایات المدرستین» را بخوانید (باب «جمع القرآن»)، مثلا اینکه «انما یرید الله لیذهب عنکم الرجس اهل البیت» . در آیات «نساء النبی» آمده است، حکمتی دارد که الآن مجال نیست که من بگویم چرا این آیه باید در اینجا بیاید؛ به دستور خدا آمده است. یک آیه قرآن، جا به جا نشده و یک کلمه قرآن، تغییر پیدا نکرده است. روایات تحریف را هم باید بگویم یا اصلا صحت ندارند یا معنای آنها را نفهمیده‌ایم. جا به جا شدن یک کلمه قرآن، مانند این است که بگوییم چشم را می‌شود به جای گوش گذاشت؛ امکان ندارد؛ معنا تغییر می‌کند. سوره‌های قرآنی وزن دارند. من وزنشان را درک کرده‌ام؛ ولی نمی‌توانم بیان کنم. سوره‌های قرآن، مثل شعردر دوره قبل از خلیل بن احمد هستند؛ وزن دارند؛ اما هنوز مردم به درستی نمی‌دانند و یا درک نمی‌کنند. یک کلمه قرآن، کم و زیاد یا پس و پیش نشده است. هر کلمه در جایگاه خودش بین سایر کلمات قرار گرفته و با دیگر کلمات و با کل آیه و سوره ، هماهنگ است. بنابراین، احادیث را جمع کردند و سوزانیدند و قرآن تنها شد. در زمان عثمان هم جمع آوری مصاحف، شدت پیدا کرد. صحابیانی که علیه عثمان قیام کرده بودند، از قرآن استفاده می‌کردند. این قرآنی که نزد ماست، همان قرآنی است که بر پیامبرخاتم نازل شده و هیچ کم و زیاد و جا به جایی (در کلمات) ندارد. فقط کاری که کردند، وحی بیانی را از آن جدا کردند و بعد، کتابت حدیث پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) را هم منع کردند. فقط در زمان خلافت ظاهری امیرالمؤمنین (سالهای ۳۶ـ۴۰هجری) و زمان عمر بن عبدالعزیز (سالهای ۹۹ و ۱۰۰ هجری) کتابت حدیث پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) مجاز بود. بعد که عمر بن عبدالعزیز را هم خود بنی امیه سم دادند و کشتند، دوباره نوشتن حدیث ممنوع شد، تا سال ۱۴۳هجری. منبع: احزاب/سوره۳۳، آیه۳۳ · حجرات/سوره۴۹، آیه۶