حرام زاده: احکام نسبت حرام‌زادگى دادن

در تحریرالوسیله آمده است: «هر فحشی مانند‌ای دیوث یا هر تعریضی به آنچه که مخاطب، آن را کراهت دارد و در عرف و لغت او مفید قذف نمی‌باشد، به سبب آن، تعزیر ثابت می‌شود، نه حد ، مانند قول او: تو حرام‌زاده‌ای یا‌ای حرام‌زاده‌» یا‌ای فرزند حیض، یا به زوجه‌اش بگوید: تو را باکره نیافتم یا بگوید: ‌ای فاسق، ‌ای فاجر، ‌ای شارب الخمر و امثال این‌ها که موجب استخفاف به دیگری است و حال‌آنکه طرف، مستحق آن نمی‌باشد، در آن تعزیر می‌باشد، نه حد. و اگر طرف مستحق آن باشد، موجب چیزی نمی‌باشد.» پس نسبت حرام‌زادگى- و مانند آن- دادن به کسى، به جهت عدم صراحت در زنازاده بودن (زیرا ممکن است مراد، فرزند آمیزش حرام، همچون آمیزش با همسر در حال حیض یا روزه و یا احرام باشد) قذف به شمار نمى‌ رود و نسبت دهنده تنها تعزیر مى‌شود. از برخى قدما یکسان بودن نسبت حرام‌زادگى با نسبت زنا زادگى نقل شده است. البته اگر قرینه‌اى دلالت کند که مراد گوینده از حرام‌زادگى زنازادگى است یا عرف آن را نسبت زنازادگى بداند، قذف به شمار مى‌ رود و حدّ آن بر نسبت دهنده جارى مى‌شود. منبع: موسوعة الامام الخمینی، ج۲۳، تحریرالوسیلة، ج۲، ص۵۰۶، کتاب الحدود، الفصل الثالث فی حد القذف، القول فی الموجب، مسالة۸، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۹۹ ه ش · جواهر الکلام، ج۴۱، ص۴۱۱