Ailexa — هوش مصنوعی + قانون home

جستجو در متنِ کاملِ قوانین، آرا و نظریات — برای حقوق‌دانانبه زبانِ خودتان بنویسید چه مشکلی دارید؛ دعوای مربوط، جای مراجعه، مدارک و نمونه‌متن را ساده نشانتان می‌دهیم

حوزهٔ جستجوی شما حدوداً در چه زمینه‌ای است:
در جست‌جوی چه هستید؟ بعد از انتخابِ آنچه می‌خواهید، در کادرِ جستجوی بالا موضوع را بنویسید و «بگرد» را بزنید.

انطباق دقیق این متن با متن رسمی هنوز به‌طور ۱۰۰٪ کنترل نشده.

مالکیت مطلق خداوند، علت تسلط وی بر حسابرسی از اعمال و نیات انسان: •«لله ما فی السمـوت وما فی الارض وان تبدوا ما فی انفسکم او تخفوه یحاسبکم به الله فیغفر لمن یشاء ویعذب من یشاء والله علی کل شیء قدیر:آنچه در آسمان‌ ها و آنچه در زمین است (علاوه بر خود آنها) ملک حقیقى خداست، و اگر آنچه در دل دارید (از عقاید فاسده و ملکات رذیله، نه مجرد خطورات و نه ملکات غیر اختیارى) آشکار نمایید یا پنهان سازید خدا شما را به آن محاسبه مى ‌کند، پس هر که را بخواهد (به اقتضاى رحمتش) مى‌ بخشد و هر که را بخواهد (به اقتضاى عدلش) عذاب مى ‌کند، و خدا بر هر چیزى تواناست.». این جمله دلالت دارد بر مالکیت خداى سبحان نسبت به عالم، یعنى آنچه در آسمان ها و زمین است و منظور از آن، زمینه‌ چینى است براى جمله بعد، که مى ‌فرماید:" وَ إِنْ تُبْدُوا ما فِی أَنْفُسِکُمْ أَوْ تُخْفُوهُ یحاسِبْکُمْ بِهِ اللَّهُ" و مى ‌خواهد بفرماید آنچه در آسمان ها و زمین است، که از آن جمله، شما انسان ها و اعمال شما است، و آنچه که دل هاى شما کسب مى ‌کند همه و همه ملک خدا است، و خدا محیط به شما و مسلط و مشرف بر اعمال شما است، و براى او هیچ تفاوتى ندارد که شما اعمالتان را علنى انجام دهید، و یا پنهانى، هر جور انجام دهید، خداوند شما را به آن محاسبه مى ‌کند.و چه بسا مى ‌توان نکته‌ اى را از ظاهر آیه دریافت، و آن این است که در آیه شریفه بین چهار چیز دو به دو مقابله افتاده، یعنى بین زمین و آسمان یک مقابله، و بین صفات درونى و اعمال ظاهرى یک مقابله شده، در نتیجه آسمان هم سنخ و هم طراز اعمال نفس، و صفات درونى است، و زمین، هم سنخ اعمال بدنى قلمداد شده، پس وقتى مى ‌فرماید: آنچه در آسمان ها است ملک خدا است، نتیجه مى‌ دهد پس صفات نفسانى بشر نیز ملک او است، و وقتى مى ‌فرماید:" وَ ما فِی الْأَرْضِ" نتیجه مى ‌دهد که پس اعمال انسان ها نیز ملک او است، و در آخر نتیجه مى‌ دهد: آنچه در دل هاى آنان پوشیده هست، چه اظهار بشود و چه نشود ملک خدا است، و به زودى خداى تعالى با محاسبه خود در این ملک تصرف خواهد کرد.کلمه" ابداء" به معناى اظهار است، در مقابل" اخفا"، که به معناى پنهان کردن است، و معناى کلمه‌" ما فِی أَنْفُسِکُمْ"" ما استقر فى انفسکم" است، یعنى آنچه در دل هاى شما جایگزین شده، چون هم عرف و هم لغت از آن عبارت این معنا را مى‌ فهمد، و معلوم است که در نفس چیزى به جز ملکات و صفات چه فضائل و چه رذائل مستقر نمى‌ شود.آرى آنچه در نفس مستقر مى‌ شود صفاتى چون ایمان و کفر و حب و بغض و عزم و غیر اینها است، اینها است که هم مى ‌توان اظهارش کرد و هم پنهانش داشت، اما مى ‌توان اظهار کرد چون صفات اصولا در اثر تکرار، افعال مناسب با خود پیدا مى ‌کند، و وقتى فعلى از کسى صادر شد، عقل هر کس از آن فعل کشف مى ‌کند که فلان صفتى که مناسب با این فعل است در نفس فاعل وجود دارد. چون اگر این صفات و ملکات در نفس مستقر نبود، افعال مناسب با آن از جوارح صادر نمى ‌شود.پس با صدور این افعال براى عقل روشن مى ‌شود که منشاى براى این افعال در نفس فاعل هست، و اما مى ‌توان اخفا کرد براى اینکه ممکن است انسان آن کارى که دلالت بر وجود منشاش در نفس دارد انجام ندهد. و کوتاه سخن اینکه ظاهر جمله:" ما فى أنفسکم" ثبوت و استقرار در نفس است، البته منظور ما از این حرف این نیست که از ظاهر عبارت نامبرده مى ‌فهمیم که منظور، استقرار صفات، به نحوى است که نظیر ملکات راسخه نتوان آن را از نفس زایل نمود، بلکه منظور ما ثبوت و استقرار تامى است که مى ‌توان صدور فعل را مستند به آن کرد، و ظهور این معنا از جمله،" ان تبدوا" و جمله" او تخفوه" قابل انکار نیست، براى اینکه خود ابدا و اخفا دلالت دارد بر اینکه آنچه در نفس هست طورى است که هم ممکن است منشا اظهار باشد، و هم ممکن است منشا اظهار نباشد، (پس با ملکات راسخه‌ اى که نمى‌ شود از بروز و ظهورش جلوگیرى کرد، فرق دارد)، پس آیه شریفه به احوال نفس نظر دارد، نه به ملکات راسخه در نفس.و اما خاطراتى که گاهى بى اختیار در نفس خطور مى ‌کند، و همچنین تصورات ساده ‌اى که دنبالش تصدیق نیست، از قبیل صورت و قیافه گناهى که در نفس تصور مى ‌شود، بدون اینکه تصمیم بر آن گناه گرفته شود، لفظ آیه به هیچ وجه شامل آنها نیست، چون توجه فرمودید که اینگونه تصورات، استقرارى در نفس ندارند، و منشا صدور هیچ فعلى نمى ‌شوند.پس حاصل کلام این شد که آیه شریفه تنها بر احوال و ملکات نفسانیه ‌اى دلالت دارد که منشا صدور افعال هستند، چه فعل اطاعت و چه معصیت ، و خداى سبحان انسان ‌ها را با آن احوال و ملکات محاسبه مى‌ کند. •«... ولتسـلن عما کنتم تعملون:و اگر خدا مى‌ خواست بى ‌تردید همه شما را (به اجبار ) یک امت قرار مى ‌داد، و لکن (طبق سنت جاریه خویش همه را در انتخاب دین آزاد مى ‌گذارد و سپس) هر که را بخواهد در گمراهی اش رها مى ‌کند (و آن کسى است که دین او را نپذیرد) و هر که را بخواهد هدایت مى ‌کند (و آن کسى است که دین او را بپذیرد) و حتما شما از آنچه انجام مى ‌دادید بازخواست خواهید شد». آزادی انسان به آن معنى نیست که از ناحیه خدا، هیچ گونه کمکى به پویندگان راه حق نمى ‌شود، بلکه آنها که قدم در راه حق مى‌ گذارند و مجاهده مى‌ کنند، توفیق خداوند شامل حالشان مى ‌شود، و در پرتو هدایت او به سر منزل مقصود مى‌ رسند، و آنها که در راه باطل گام مى‌ گذارند از این موهبت محروم مى ‌گردند و بر گمراهی شان افزوده مى ‌شود. منبع: بقره/سوره۲، آیه۲۸۴ · المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه موسوی همدانی، ج۲، ص۶۷۱ · نحل/سوره۱۶، آیه۹۳ · تفسیر نمونه، ج۱۱، ص۳۸۰

موارد مرتبط

برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.

نظرها و یادداشت‌ها

نظرها پس از بررسی نمایش داده می‌شوند.

Designed & Developed by Hamed Rostami, Eng. & Attorney — © All Rights Reserved حامد رستمی، مهندس و وکیل دادگستری حقوق، با نگاهِ هوش مصنوعی و الگوریتم اینستاگرام تلگرام لینکدین