حضرت داوود: حکومت و خلافت داود

این ماجرا آن هنگام شروع شد که به عنوان یکی از سربازان طالوت ، به جنگ جالوت و لشکرش رفت و با سنگی که در فلاخن خود نهاده بود، جالوت جبّار را کشت. « ایشا » ده پسر داشت، داود(علیه‌السلام) کوچک ترین آنها بود. حضرت داود(علیه‌السلام) بسیار خوش صوت بود، به طوری که وقتی صدایش به مناجات بلند می‌شد، پرندگان به سوی او می ‌آمد ند و حیوانات وحشی گردن می‌ کشید ند تا صدای دل نشین او را بشنوند، او کوتاه قد و کبود چشم و کم مو بود، در میان بنی اسرائیل و در پیشگاه طالوت فرمانده شجاع و با ایمان لشکر بنی اسرائیل ، دارای موقعیت عظیم بود. از ویژگیهای حضرت داود(علیه‌السلام) آن است که خداوند مقام رهبری و حکومت داری را به ایشان داد. بر همین اساس خداوند می ‌فرما ید: «یا داوُدُ إِنَّا جَعَلْناکَ خَلِیفَهً فِی الْأَرْضِ فَاحْکُمْ بَینَ النَّاسِ بِالْحَقِّ؛ ای داود! ما تو را خلیفه (و نماینده) خود در زمین قرار دادیم، پس در میان مردم به حق داوری کن.» ونیز می ‌فرما ید: «وَ شَدَدْنا مُلْکَهُ وَ آتَیناهُ الْحِکْمَهَ وَ فَصْلَ الْخِطابِ؛ و حکومت داوود(علیه‌السلام) را استحکام بخشید یم و به او دانش و شیوه داوری عادلانه عطا کردیم.» صدوق قدس سره در کتاب اکمال الدین از امام صادق(علیه‌السلام) و او از پدرانش، از رسول خدا (ص) روایت کرده که فرمود: داود صد سال تمام عمر کرد که چهل سال آن، دوران سلطنت و پادشاهی او بود. البته عمر داود چهل سال بود که شصت سال از عمرش را از عمر آدم گرفت. هنگامی که آدم از عمر کوتاه داود با خبر شد، شصت سال از عمرش را به او بخشید. هفتاد سال و شش ماه از عمرش را در سر زمین حبرون(الخلیل) سکنى داشته و ما بقى را در بیت المقدس به سر برده و به زبان عبرانى سخن مى گفته است. نخستین دولت یهود را طالوت یا (شاؤول) حدود (۱۰۹۵-۱۰۵۵) قبل از میلاد در شهر حبرون (الخلیل) تشکیل داد و پس از طالوت، داوود (علیه‌السلام) پادشاه یهود شد و پایتخت یهود را به (یبوس) بیت المقدس منتقل نمود و سلیمان پس از داود بزرگ ترین حاکم یهود شناخته شد که در زمان او آرامش و سعادت براى همه وجود داشت. منبع: جلد۱۴، ص ۱۴ · ص/سوره۳۸، آیه ۲۶ · ص/سوره۳۸، آیه ۱۹