زندگی لوط(ع) با قومش از دردناکترین و تلخترین زندگیها بود، که آن مرد خدا با کمال مقاومت تحمل کرد و به مسؤولیت ارشادی خود ادامه داد. حضرت لوط(ع)از خویشان حضرت ابراهیم(ع) بود، مطابق پارهای از روایات ، برادرزاده یا پسر خاله ابراهیم(ع)بود، و طبق بعضی از روایات، برادر حضرت ساره(ع) همسر ابراهیم(ع)بود. هنگامی که حضرت ابراهیم(ع)در سرزمین بابِل ( عراق کنونی) مردم را به یکتا پرستی دعوت نمود، لوط نخستین مردی بود که در آن شرایط سخت به ابراهیم(ع) ایمان آورد، و همواره در کنار ابراهیم(ع)بود، و یگانه یار و یاور ابراهیم(ع)در دوران مبارزات او با نمرود به شمار میآمد، چنان که ساره نخستین زنی بود که به ابراهیم(ع)ایمان آورد. لوط (ع)در همان بابل به دنیا آمد، و پس از اعتقاد به حقّانیت آیین ابراهیم(ع)از مبلّغین و مدافعین این آیین بود، و در این مسیر به مقام ارجمندی از نبوّت و رسالت رسید. از امام باقر(ع) نقل شده فرمود: حضرت لوط(ع) در میان قوم خود سی سال سکونت کرد و آنها را به سوی خدا دعوت نمود و از عذاب الهی برحذر داشت. لوط پسر خاله ابراهیم(ع)و برادر ساره همسر ابراهیم بود. ابراهیم و لوط(ع)هر دو پیامبر مرسل و هشدار دهنده بودند. لوط مردی سخی، بزرگوار و مهمان دوست بود، و مقدم مهمان را گرامی میداشت
منبع: سفینه البحار، ج ۲، ص ۵۱۶ · ج ۱۲، ص۱۴۸
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
