من دون ان یحمل منها شیئاً، و من دون افساد للاغصان او اتلاف للثمار. و الظاهر عدم الفرق بین ما کان علی الشجر او متساقطاً عنه، و الاحوط الاقتصار علی ما اذا لم یعلم کراهة المالک. یعنی کسی که به میوه درخت خرما یا درخت دیگری به طور گذرا عبور کند - نه آنکه قصدش خوردن آن باشد - برای او جایز است که بهاندازه سیری و نیاز بخورد بدون آنکه چیزی از آن را با خود بردارد و بدون آنکه شاخهها را خراب کند یا میوهها را تلف نماید. و ظاهر آن است که بین میوهای که به درخت باشد یا از آن افتاده باشد، فرقی نیست. و احتیاط (مستحب) آن است که به موردی که نمیداند مالک ، کراهت دارد، اکتفا کند. همچنین در کتاب استفتائات در پاسخ به اینکه «درباره حق مارّه فتوای حضرت امام چیست؟ شخصی در حال رفتن است که میبیند از دیوار باغ مقداری شاخه میوه بیرون ریخته؛ آیا میتواند مقدار کمی بخورد یا خیر؟ مرقوم داشتهاند: بسمه تعالی، در فرض مرقوم، جایز نیست بنابر احتیاط.
منبع: موسوعة الامام الخمینی، ج۲۲، تحریر الوسیلة، ج۱، ص۵۸۷، کتاب البیع، القول فی بیع الثمار، مسالة۱۸، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۴۳۴ ه. ق · موسوعة الامام الخمینی، ج۳۷، استفتائات امام خمینی (سلاماللهعلیها) ج۶، ص۲۲۱، سؤال ۷۲۶۹، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۴۳۴ ه. ق
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
