حق ملاقات طفل — در نحوه و چگونگی ملاقات طفل

۱-۱۲ - براساس ماده ۱۱۷۴ قانون مدنی اگر ابوین به علت طلاق یا هر علت دیگر جدا از هم زندگی میکنند، هر یک از ابوین که طفل تحت حضانت او نمیباشد حق ملاقات طفل را دارد و در صورت اختلاف دادگاه خانواده تعیین می کند. ۲-۱۲ در صورت طلاق بین زوجین و طبق ماده ۲۹ قانون حمایت خانواده، دادگاه مکلف است ضمن حکم طلاق یا گواهی عدم امکان سازش علاوه بر پیش بینی حضانت طفل، نسبت به چگونگی ملاقات طفل با ابوین یا سایر بستگان اظهار نظر نماید. ۳-۱۲- در نحوه و چگونگی ملاقات طفل، دادگاه بر اساس وضعیت شغلی والدین دختر یا پسر بودن فرزند وضعیت اخلاقی پدر یا مادر و نیاز روحی و وابستگی عاطفی طفل و مصلحت او برنامه ملاقات تعیین و اعلام می نماید. مثلاً میتواند طفل را کاملاً به مدت ۲۴ یا ۴۸ ساعت در هفته در اختیار پدر یا مادر یا دیگر بستگان قرار دهد یا مقرر کند پدر یا مادر یا دیگر بستگان هفته ای یک بار به مدت چند ساعت در یکی از مکانهای عمومی مثل پارک یا کلانتری یا دیگر مکانها با طفل ملاقات داشته باشند. در هر حال، تشخیص چگونگی برنامه ملاقات با در نظر داشتن ملاک هایی که بیان شد با دادگاه است. ۴-۱۲- ماده ۲۹ قانون حمایت خانواده جدید حق ملاقات برای بستگان یا اقربای نسبی یا سببی مثل برادر خواهر عمو عمه خاله دایی و غیره نیز در نظر گرفته است هر چند حق ملاقات افراد مذکور براساس ملاک های مندرج در ماده مزبور و وابستگی عاطفی و مصلحت طفل تعیین میگردد. ۵-۱۲ - فساد الاخلاق بودن یا معتاد بودن یکی از ابوین مانع حق ملاقات نمی شود زیرا ملاقات با طفل حق فطری ابوین است و کسی نمیتواند آنها را از این حق محروم کند. اما دادگاه میتواند بر اساس شرایط مذکور شیوه ملاقات را به نحوی تعیین کند که برای طفل مخاطره ای نداشته باشد، مثلاً هفته ای یک ساعت در مکان عمومی مثل پارک دیدار انجام شود. ۶-۱۲ - ضمانت اجرای عدم تحویل طفل توسط مسئول حضانت کودک یا مجنون به پدر یا مادر یا سایر بستگان چیست؟ این عمل جرم بوده و بر اساس ماده ۵۴ قانون حمایت خانواده مصوب ۱۳۹۱ مرتکب بر اساس اصلاحیه سال ۱۳۹۹ تا ۳۰ میلیون ریال محکوم خواهد شد و رسیدگی به آن نیز در صلاحیت شورای حل اختلاف است. لازم به توضیح است مجازات مقرر در ماده ۴۰ قانون حمایت خانواده شامل حال وی نمی شود زیرا ماده مذکور صرفاً درباره استنکاف و جلوگیری از حضانت طفل م. ب. و منصرف از ملاقات است. این عمل به نظر میرسد تحت شرایطی میتواند مشمول ماده ۶۳۲ قانون مجازات اسلامی بخش تعزیرات نیز شود. اما حالت برعکس آن مشمول ماده ۴۰ قانون حمایت خانواده میشود، یعنی اگر پدر یا مادر یا بستگان طفل او را برای ملاقات برده ولی از استرداد طفل امتناع بورزد، به تقاضای ذی نفع و به دستور دادگاه صادر کننده رأی نخستین تا زمانی که طفل مسترد شود، در بازداشت می ماند.