حقیقت شفاعت: حکومت مطلق خداوند

زمام کار در روز رستاخیز در دست خداست: زمام کار در روز رستاخیز در دست اوست. ما هر روز او را با جمله زیر یاد می‌کنیم: «مالک یوم الدین» مجازات‌ها و کیفرها مربوط به اوست و او حق دارد که از مجازات گروهی روی مصالحی درگذرد و نادیده بگیرد. قرآن مجید با صراحت هرچه کامل‌تر به حکومت مطلق و بدون منازع خدا، درباره پاداش‌ها و کیفرها اعتراف می‌نماید و او را با جمله‌های زیر توصیف می‌کند: ۸. ۱ - تبدیل گناهان به حسنات او خدایی است که روی مصالحی گناهان افراد را به حسنات تبدیل می‌کند؛ چنان‌که می‌فرماید: ـ «فاولئک یْبدّلُ الله سُیّئاتهم حُسناتٍ»؛ ؛ « خداوند گناهان آنان را به حسنه تبدیل می‌کند». ۸. ۲ - حبط اعمال نیک او خدایی است که اعمال نیک افرادی را روی عللی معدوم و نابود می‌سازد و آن‌ها، دیگر از آن بهره‌ای نمی‌برند؛ چنان‌که می‌فرماید: «وَقَدِمْنَا إِلَى مَا عَمِلُوا مِنْ عَمَلٍ فَجَعَلْنَاهُ هَبَاءً مَّنثُورًا»؛ ؛ «ما به اعمال گروه کافر توجه نموده، آن‌ها را همچون غبار پراکنده در هوا ساختیم». و این کار همان «حبط» اعمال است که در آیات دیگر نیز به آن اشاره شده است: «فاحبط اعمالهم». ۸. ۳ - دوری از گناهان و مغفرت او خدایی است که پرهیز از گناهان بزرگ را مایه مغفرت گناهان دیگر می‌داند؛ آن‌جا که می‌فرماید: «إِن تَجْتَنِبُواْ کَبَآئِرَ مَا تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُکَفِّرْ عَنکُمْ سَیِّئَاتِکُمْ»؛ «هر گاه از گناهان بزرگ بپرهیزید، گناهان کوچک شما را جبران می‌کنیم». ۸. ۴ - آمرزش همه گناهان او خدایی است که نوید می‌دهد که همه گناهان ـ جز شرک و کفر ـ قابل مغفرت و آمرزش است؛ آن‌جا که می‌فرماید: «إِنَّ اللّهَ لاَ یَغْفِرُ أَن یُشْرَکَ بِهِ وَیَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِکَ لِمَن یَشَاء»؛ «خداوند شرک را نمی‌بخشد؛ ولی سایر گناهان را برای هر کس که بخواهد، می‌بخشد». ۸. ۵ - پاداش ده برابری اعمال نیک او خدایی است که گاهی برای یک کردار نیک دو برابر و گاهی ده برابر پاداش می‌دهد؛ آن‌جا که می‌فرماید: ـ «أُوْلَئِکَ یُؤْتَوْنَ أَجْرَهُم مَّرَّتَیْنِ»؛ «آنان کسانی هستند که پاداش خود را دو برابر دریافت می‌کنند». و نیز می‌فرماید: «مَن جَاء بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثَالِهَا»؛ «هر کس که کار نیک انجام دهد، برای او ده برابر عوض است». ۸. ۶ - موجود ساختن عمل معدوم بالاخره او خدایی است که گاهی عمل معدوم را موجود می‌سازد و کاری را که کسی انجام نداده است، پاداش می‌دهد؛ چنان‌که می‌فرماید: «وَالَّذِینَ آمَنُوا وَاتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّیَّتُهُم بِإِیمَانٍ أَلْحَقْنَا بِهِمْ ذُرِّیَّتَهُمْ وَمَا أَلَتْنَاهُم مِّنْ عَمَلِهِم مِّن شَیْءٍ کُلُّ امْرِئٍ بِمَا کَسَبَ رَهِینٌ»؛ «کسانی که ایمان آورده‌اند و فرزنـدان آن‌ها هم از آنان پیروی کرده‌اند، فرزندان آن‌ها را هم به ایشان ملحق می‌سازیم و از عمل آن‌ها هیچ کم نمی‌کنیم. هر کسی در گرو عمل خود م. ب.». خلاصه زمام کار در جهان دیگر در دست اوست و او مالک مطلق، و فرمان‌روایی بدون منازع است، هر کاری را بخواهد، انجام می‌دهد. هر حکمی را بخواهد صادر می‌نماید. البته هر کاری را بکند، از روی مصلحت و علتی است که آن کار را ایجاب می‌کند و یکی از این کارها، شفاعت انبیا و اولیا و بندگان مقرب اوست، آن هم تحت شرایطی ... . منبع: فرقان/سوره۲۵، آیه۲۳ · فرقان/سوره۲۵، آیه۷۰ · محمد/سوره۴۷، آیه۹ · نساء/سوره۴، آیه۳۱ · نساء/سوره۴، آیه۴۸ · قصص/سوره۲۸، آیه۵۴ · انعام/سوره۶، آیه۱۶۰ · طور/سوره۵۲، آیه۲۱