حل اختلاف نیمه الزام آور — در جایی نیز که طرفین توافق کرده

مبنای اصلی ارائه راهکارها و پیشنهادهای مناسب توسط هیأت علاوه بر تخصص اعضای هیأت، آشنا و درگیر بودن آنها با پروژه و جزییات مربوط به آن است. به همین منظور طرفین باید هرگونه اسناد و اطلاعاتی را که مرتبط با پروژه است به هیأت ارائه کنند. غالباً طرفین توافق می کنند که کلیه ی این اطلاعات و اسناد باید محرمانه باقی بماند و اعضای هیأت حق افشای آنها را نداشته باشند. تیجه ی کار هیأت بررسی اختلاف اغلب با عنوان «پیشنهاد» یا «تصمیم» توصیف شده است. در مورد الزام آور بودن یا نبودن تصمیم یا پیشنهاد هیأت، رویی واحدی وجود ندارد و مانند برخی از شیوه های جایگزین حل اختلاف به توافق طرفین بستگی دارد. رویه ی غالب این است که تصمیمات هیأت میان طرفین الزام آور باشد. گاه طرفین توافق می کنند که اثر الزام آور تصمیم موقت باشد. بدین معنا که تا زمانی که این تصمیم به وسیله ی رأی داوری نقض و بلااثر نشده باشد طرفین باید پایبند آن باشند. در جایی نیز که طرفین توافق کرده اند که نقش هیأت مشورتی باشد یعنی نتیجهی کار هیأت بدون داشتن اثر الزام آور، تنها به منزله ی پیشنهاد یک نظریه ای باشد که می تواند مورد قبول یا رد طرفین قرار گیرد. بنا به دلایل مختلفی از جمله لزوم همکاری طرفین و جلوگیری از توقف و اختلال در ادامه ی کار پروژه، آشنا بودن اعضای هیأت با جزییات پروژه و دخالت آنان در مراحل ابتدایی حدوث اختلاف و مهمتر از همه تخصص و تجربه ی بالا اعضای هیأت و اعتمادی که طرفین به آنها دارند موجب می شود که در عمل پیشنهاد و نظرهای غیر الزام آور هیأت مورد پذیرش طرفین قرار گیرد. این نکته نیز قابل ذکر است که چنانچه در موارد استثنایی ی. ا. ط. از اجرای نظر الزام آور هیأت یا نظر غیر الزام آوری که مورد توافق طرفین قرار گرفته است خودداری کند طرف دیگر باید بر مبنای قراردادی در دادگاه یا داوری اقامه ی دعوا نماید.