حکمیت (فقه سیاسی)

حکمیّت ، به معنای توافق طرف‌های اختلاف بر واگذاری حل و فصل نزاع به رأی شخص ثالث است. در فقه اسلامی ، حکمیت یک واقعه قضایی معتبر و مبتنی بر قرآن ، سنت و اجماع فقها شمرده می‌شود. این نهاد، قاعده‌ای تأسیسی در شریعت نیست، بلکه ریشه در عرف کهن جوامع بشری دارد. حکمیت در حقوق خصوصی ، عمومی و بین‌الملل اسلامی کاربرد گسترده دارد. در حقوق خانواده ، حکمیت راهکاری الزام‌آور برای پیشگیری از فروپاشی زندگی زناشویی است. در حقوق مدنی ، طرفین می‌توانند با توافق به قاضی تحکیم مراجعه کنند. در حقوق بین‌الملل ، حکمیت نوعی قرارداد یا میثاق میان دولت‌ها برای حل مسالمت‌آمیز اختلاف‌هاست. در فقه اسلامی، مسلمان و عادل بودن حکم شرط اساسی اعتبار رأی حکمیت است.