حکومت جهانی در قرآن: سومین نوید

قرآن در آیه دیگری می‌فرماید: «ولقد کتبنا فی الزبور من بعد الذکر ان الارض یرثها عبادی الصالحون» ما در زبور (کتاب‌های آسمانی پیشین) پس از نوشتن در لوح محفوظ ، نوشتیم که زمین را بندگان شایسته ما به ارث می‌برند. مفسران در تفسیر این آیه، در معنای «زبور و ذکر» به توافق نرسیده‌اند، اما این دیدگاه‌های متفاوت، اختلاف جوهری نیست. به باور ما، موضوعی که خدای جهان آفرین در «زبور» و در «ذکر» نوشته است و آن را «لقد» و «ان» دو بار، سخت، مورد تاکید قرار داده، شایسته است که موضوعی بسیار اساسی و حساس و در نهایت اهمیت باشد. صحیح است که برخی مفسران مقصود از «زمین» در آیه مبارکه را زمین بهشت دانسته و آیه را این‌گونه معنا کرده‌اند که: «بندگان شایسته خدا، زمین بهشت را به ارث می‌برند.» و برخی نیز زمین مورد نظر را همین سیاره خاکی دانسته‌اند که سرانجام امت مسلمان آنرا با فتوحات خویش به ارث می‌برند. این آیه مبارکه از نظر معنا، به آیه پیش شباهت دارد که می‌فرماید: «لیستخلفنهم فی الارض» در این دو آیه، چه تعبیر زیبایی به کار رفته است، تعبیر به «ارث» و «استخلاف» که «ارث» انتقال ثروت و امکانات از مرده به زنده و «استخلاف» نیز قرار دادن یکی بجای دیگری را می‌گویند. منبع: انبیاء/سوره۲۱، آیه۱۰۵ · ج۷، ص۱۲۰، ذیل آیه شریفه · تفسیر تبیان، ج۷، ص۲۸۴