« دموکراسی » یکی از این واژهها است که برخی از دینداران آن را چونان ارزشی مطلق میستایند، و گروهی دیگر ترکیب «اسلام و دموکراسی» را تناقض آمیز میخوانند، یا تفسیری از دموکراسی را با شرک و دوگانه پرستی یکسان میشمارند. این بحث دراز دامن را در قالب چند نکته کوتاه خلاصه میکنیم: ۱۲.
۱ - نکته اول اشتراک لفظی، خاستگاه مغالطات فراوانی است و قدم اول برای پایان بخشیدن به بسیاری از نزاعها آن است که واژههای مورد گفت و گو به دقت تعریف گردند. اگر در تعریف دموکراسی، بینیازی انسان از قانون الهی را بگنجانیم و آدمی را محور همه ارزشها به شمار آوریم، بیتردید ره آورد دموکراسی بااندیشه توحیدی سازگار نخواهد بود. این اندیشه نیز در ادیان توحیدی جایگاهی ندارد و نمیتواند از ارکان حکومت اسلامی به شمار آید. ۱۲.
۲ - نکته دوم برخیاندیشمندان غربی نیز برای اداره اکثریت، چارچوبهایی مشخص میکنند و گستره انتخاب مردم را نامحدود نمیدانند. برای مثال، گروهی لیبرالیسم را ترسیم کننده چنین چارچوبی میشمارند و دموکراسی را روشی برای تصمیم گیری در این محدوده خاص میدانند. هم چنین اگر این حقیقت را در نظر آوریم که در بسیاری کشورها کمتر از نیمی از مردم در انتخابات شرکت میکنند، به این نتیجه میرسیم که گاه دولتها نماینده اقلیتی ناچیزند و حکومت اکثریت از حد شعار فراتر نمیرود. با این همه، چارهای جز این نیست که رای اکثریت را به منزله «روشی» برای برخی از تصمیم گیریها بپذیریم، هر چند هیچ گاه این انتخاب ـ حتی اگر به صورت اتفاق آرا باشد ـ «ارزش آفرین» نخواهد بود.
منبع: «پارادوکس اسلام و دموکراسی»، کیان، ش ۱۹، ص۲۰-۲۷ · ولایت فقیه، ص۵۱۵ · «پارادوکس اسلام و دموکراسی»، کیان، ش ۱۹، ص۲۲ · حکومت دینی، ص۲۵۹-۲۶۰ · مدلهای دموکراسی، ترجمه عباس مخبر، ص۳۴۷
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
