خلط: کراهت خلط انداختن

انداختن اخلاط سر و سینه در مسجد و نیز در حال نماز مکروه است. جای سخن‌ اندر ضرورت و فوائد تخلیه اخلاط سر و سینه و آثار سوء مسدود بودن و تنگی مجاری تنفسی به سبب انباشت آن، علم پزشکی و بر عهده متخصصین امر است و آنچه که گذشت از جنبه فقهی است. ثانیاً این‌که این حکم فقهی دین است که حرام بودن و نبودن و به بیان دیگر واجد جنبه جزایی بودن و نبودن افعال در آخرت را بیان می‌کند، نه نگاه و نظر اخلاقی دین که جای بحث آن علم اخلاق است نه علم فقه. مضافاً این‌که: از جنبه فقهی نیز، به نظر می‌رسد با قطع نظر از وجه تعظیم مساجد که مشترک بین همه مساجد است، ادله این حکم ناظر به وضعیت ساختمان مساجد صدر اسلام بوده است که کف مساجد خاک، شن و سنگ‌ریزه بوده و به جهت مسقف نبودن در معرض تابش و بارش آفتاب و باران بوده‌اند و به همین لحاظ امکان ممزوج شدن آب دهان و اخلاط با خاک و شن کف مساجد و قرارگرفتن در معرض تابش مستقیم نور آفتاب و نزول قطرات باران فراهم بوده است. لیکن نسبت به مساجد الآن که مسقف و مفروش هستند و این عمل موجب تعفن و انتقال آلودگی‌ها و امراض به اهل مسجد شده و سبب کثیفی آشکار و تنفرآور مفروشات گشته و تخریب وسایل مسجد و تحمیل هزینه ترمیم و تنظیف بر مساجد را به بار می‌آورد، از ترتب احکام وضعی مثل ضمان که فقها در کتاب ضمان مطرح نموده‌اند نباید غفلت ورزید. همچنین همان گونه که در جای خود تبیین شده است راه وضع مقررات اجتماعی مبنی بر ممنوعیت‌انداختن اخلاط در اماکن عمومی مخصوصاً به هنگام شیوع امراض مسری ، از جهت فقهی مسدود نیست. منبع: جواهر الکلام ج ۱۴، ص ۱۲۷ · جواهر الکلام ج ۱۱، ص ۸۵ · موسوعة الامام الخمینی، ج۲۹، رساله توضیح المسائل، ص۱۶۵، مساله ۹۱۴