دکترین
د اقرار کتبی — اقرار کتبی اقراری است که مقر به
اقرار کتبی اقراری است که مقر به وسیله نوشته ای رسمی غیر رسمی، عادی دست نوشت و یا امضای ذیل اقرار نامه امری را اقرار نماید. بنابراین مقر می تواند با امضای ذیل اقرار نامه در دفتر اسناد رسمی امری که امروزه مرسوم و متداول است، حقی را بر عهده و ذمه خود و به نفع دیگری مورد اقرار قرار دهد. هرگاه کسی ادعا کند که مبلغ معینی از دیگری طلبکار است و نوشته ای به خط مدعی علیه حاکی از اقرار او به دین مزبور ارائه دهد و مدعی علیه نیز انتساب نوشته را به خود تأیید کند، به نفع مدعی حکم می شود حتی اگر مدعی علیه دین را انکار کند. در صورتی که مدعی علیه انتساب نوشته را به خود انکار کند، به نظر فقهای عامه از او خواسته میشود که مطلبی بنویسد آن گاه میان دو نوشته مقایسه می شود و چنانچه شباهت ظاهری نشان می دهد که نویسنده هر دو خط یکی است آن نوشته معتبر م. ب. و بر اساس آن حکم می شود. (۳) از نظر موازین فقه امامی اثبات این امر که اقرار به خط مدعی علیه است به عهده مدعی است و ارزش استکتاب و مقابله و مقایسه بستگی به درجه اطمینان آوری آن برای دادگاه دارد.
تبصره سکوت در برابر ادعا اقرار نمی باشد. زیرا سکوت نمی تواند از اراده شخص به اخبار از وجود حق حکایت کند مگر آنکه اوضاع و احوال قطعی بر آن دلالت نماید از این رو اگر کسی در مقابل جمعی که یکی از آنها زید است بگوید:
همان مأخذ: ج ۲۲، ص ۱۲. البحر الزخار، ابن مرتضی ج ۶، ص ۱۰. ۱۴۰ شاهد باشید که من فلان مبلغ از زید طلبکارم و زید در رد یا قبول این گفته سخنی نگوید نمی توان سکوت او را اقرار به دین تلقی کرد. فقها برای این قاعده ای ساخته اند تحت عنوان لا ینسب لساکت قول». ولی در عین حال عموم آن در فقه مصون از تخصیص نمانده بلکه بر آن تخصیص وارد شده است؛ از جمله: سکوت پدر در برابر تهنیت مردم به وضع حمل همسر او که اقرار به این امر تلقی میشود که نوزاد فرزند اوست. (۱)
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
