دادگاه صالح برای رسیدگی — اگر حق انتفاع عبارت از سکونت در

حق انتفاع عبارت از حقی است که به موجب آن شخص می تواند از مالی که عین آن ملک دیگری است یا مالک خاصی ندارد، استفاده کند. عُمری حق انتفاعی است که به موجب عقدی از طرف مالک برای شخص به مدت عمر خود یا عمر منتفع و یا عمر شخص ثالثی برقرار شده باشد. رقبی حق انتفاعی است که از طرف مالک برای مدت معینی برقرار میشود. اگر حق انتفاع عبارت از سکونت در مسکنی باشد، سکنی یا حق سکنی نامیده می شود و این حق، ممکن است به طریق عمری یا به طریق رقبی، برقرار شود. در صورتی که مالک برای حق انتفاع، مدتی معین نکرده باشد، حبس مطلق بوده است و حق مزبور تا فوت مالک خواهد بود. مگر این که مالک قبل از فوت خود رجوع کند. در موارد فوق حق انتفاع را فقط درباره ی شخص یا اشخاصی میتوان بر قرار کرد که در حین ایجاد حق مزبور وجود داشته باشند؛ ولی ممکن است حق انتفاع تبعاً برای کسانی هم که در حین عقد به وجود نیامده اند، بر قرار شود و مادامی که صاحبان حق انتفاع موجود هستند حق مزبور باقی و بعد از انقراض آنها حق زایل می شود. حق انتفاع ممکن است، فقط نسبت به مالی برقرار شود که استفاده از آن با بقای عین ممکن باشد. اعم از این که مال مزبور منقول باشد یا غیر منقول و مشاع باشد یا مفروز در حبس اعم از عمری و غیره قبض شرط صحت است.