دالوز ۱۹۷۰ ۶۴۱ با یادداشت ساواتیه

شده است. منتها باید توجه داشت که مطابق ماده ۱۲۹۱ ق.م. این اعتبار ویژه دو طرف سند و قائم مقام آنان است. در فرض دیگر خوانده در اصالت سخنی ندارد ولی اعلامها و محتوای سند را درست نمی داند در این فرض نیز دلیل مخالف پذیرفته میشود و ممکن است مفاد ادعا را ثابت کند، ولی در آیین دادرسی این رسیدگی و ضرورت ادعای جعل همان تردید پیشین وجود دارد که باید راه حل ادعا در برابر سند رسمی را اقتباس کرد؟ یا به مقتضای طبع سند عادی که هیچ نظارتی از سوی مأمور رسمی بر آن اعمال نشده است، ادعای جعل را ضروری نشمرد و مطابق اصول کلی اثبات به ارزش دلیل مخالف پرداخت؟ به نظر می رسد اعتبار محتوای سند عادی تصدیق شده همانند و قابل قیاس با اعلامهای اشخاص در سند رسمی باشد و برای اثبات خلاف آن ادعای جعل لازم نباشد، زیرا در احراز درستی این گونه اعلامها هیچ مأمور رسمی دخالت ندارد.