دامان: برخی از احکام دامان

مستحب است نگاه نمازگزار در تشهد و بین دو سجده به دامانش باشد. به‌این‌ترتیب که «دست‌ها را بر ران‌ها بگذارد و انگشت‌ها را به یکدیگر بچسباند و به دامان خود نگاه کند و بعد از تمام شدن تشهد بگوید: «وتَقَبَّلْ شَفاعَتَهُ وَارْفَعْ دَرَجَتَهُ». بوسیدن و نشاندن دختر بچه شش ساله بر دامن توسط نامحرم بدون شهوت مکروه است. برخى معاصران ترک آن را بنابر احتیاط لازم دانسته ‌اند. البته احتیاط (مستحب) و اولی‌ این است که به جاهایی که عادت بر پوشاندن آن‌ها با لباس‌های متعارف، جاری نمی‌باشد اکتفا نماید مانند صورت و دست‌ها تا مچ و موی سر و دو ذراع و دو پا، نه مثل ران و کپل و کمر و سینه و پستان و سزاوار نیست که احتیاط در آن‌ها ترک شود. و احتیاط (واجب) آن است که درصورتی‌که به شش سال رسیده باشد او را نبوسد و در دامن‌ خود قرار ندهد. قبض در هبه مانند قبض در بیع است و آن در غیرمنقول مانند خانه و باغ، تخلیه آن است، به اینکه دست از آن بردارد و آنچه را منافی با قبض است از آن برطرف کند به‌طوری‌که تحت استیلای او درآید. و در منقول ، استیلا و استقلال پیداکردن بر آن به‌وسیله دست، یا به‌وسیله چیزی که به منزله آن است؛ مانند اینکه مثلاً در دامن‌ او بگذارد. منبع: جواهر الکلام، ج۱۰، ص۳۸۷ · موسوعة الامام الخمینی، ج۲۹، رساله توضیح المسائل، ص۱۹۵، مسالة۱۱۰۳، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۹۹ ه ش · جواهرالکلام، ج ۲۹، ص۸۳ · تحریر الوسیلة، ج۲، ص۲۴۴ · موسوعة الامام الخمینی، ج۲۳، تحریرالوسیلة، ج۲، ص۲۶۲، کتاب النکاح، مسالة۲۵، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۹۹ ه ش · موسوعة الامام الخمینی، ج۲۳، تحریرالوسیلة، ج۲، ص۶۲، کتاب الهبة، مسالة۴، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۹۹ ه ش