دایگی: اجاره دایه

اجاره یا متعلق به اعیان مملوک از قبیل حیوان یا خانه یا مزرعه یا کالا یا لباس و مانند این‌ها است که مفید تملیک منفعت آن‌ها در برابر عوض می‌باشد، یا متعلق به خود انسان است؛ مانند اینکه شخص آزاد خودش را برای کاری اجیر نماید که غالباً مفید تملیک کار او به دیگری در مقابل اجرتی که قرار داده شده م. ب.. و گاهی مفید تملیک منفعت وی است - نه کارش - مانند اینکه زن‌ شیرده خودش را برای شیر خوردن بچه اجاره دهد نه برای شیر خوراندن به او. بنابراین « اجیر کردن زن‌ برای شیر خوراندن جایز است، بلکه برای شیر خوردن (بچه) هم جایز است؛ به اینکه طفل مدتی معیّن از او شیر بخورد اگرچه آن زن‌ کاری انجام ندهد. و در صحت اجیر شدن وی برای این کار، اذن و رضایت شوهر معتبر نیست، بلکه اگر مانع حق استمتاع او از زن‌ نباشد، حق منع کردن او را از اجیر شدن ندارد. و در صورت مانع بودن، در صحت اجیر شدنش، اذن یا اجازه شوهر معتبر است.» به بیان دیگر زن مى‌تواند با اجازه شوهر براى دایگى اجیر شود و در صورت عدم رضایت شوهر و منافات داشتن دایگى با حق واجب زوج ، اجاره دادن خود براى این کار بر زن حرام و اجاره باطل است. مشاهده کودک توسط دایه یا توصیف آن، به گونه‌اى که جهالت بر طرف گردد، شرط صحت عقد اجاره است. در اینکه مشخص بودن محل شیر دادن نیز شرط است یا نه، اختلاف است. زنى که تنها براى دایگى اجیر شده، کارهایى همچون پرستاری ، نگهداری و شستن لباسهاى کودک بر او واجب نیست، مگر آنکه حضانت و پرستاری یا بردن در منزل در متن عقد ذکر شود که در فرض آخر، مراقبت از کودک لازمه آن خواهد بود. منبع: موسوعة الامام الخمینی، ج۲۲، تحریرالوسیلة، ج۱، ص۶۰۶، کتاب الاجارة، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۹۹ ه ش · موسوعة الامام الخمینی، ج۲۲، تحریرالوسیلة، ج۱، ص۶۱۸، کتاب الاجارة، مسالة۳۲، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۹۹ ه ش · جواهر الکلام، ج۲۷، ص ۲۹۳ · مستند العروة (الإجارة)، ج ۱، ص ۳۶۲- ۳۶۳ · جواهر الکلام، ج۲۷، ص ۲۹۸- ۲۹۹ · الحدائق الناضرة، ج۲۱، ص ۶۰۵