دبر (فقه): احکام دبر

۳. ۱ - دبر عورت است عورت بودن دبر: دبر مانند قبل عورت به شمار مى‌رود و تمامى احکام عورت از قبیل وجوب پوشاندن آن در نماز و از هر بیننده محترم جز همسر ، مالک ( مذکر ) و کنیز و کودک غیر ممیز ، بر آن مترتّب است . همچنین است در حال اجابت مزاج، پس «در حال تخلی - مانند سایر حالات - پوشاندن عورت از ناظر محترم؛ چه مرد باشد یا زن، حتی دیوانه و طفلی که ممیّزند، واجب است. چنان که نگاه‌کردن به عورت‌ دیگری هرچند که دیوانه یا طفل ممیّز باشد حرام است. اما پوشاندن عورت از فرد غیر ممیّز واجب نیست همان‌طور که نگاه‌کردن به عورت طفل غیر ممیّز جایز است. چنان که نگاه‌کردن زن و شوهر و نگاه‌کردن مالک و مملوکه به عورت یکدیگر جایز است، اما نگاه‌کردن مالکه و مملوک او به عورت یکدیگر، بلکه بنابر اظهر به سایر اعضای بدن یکدیگر هم جایز نیست. و در اینجا منظور از عورت در مورد زن «قبل» و «دبر» است و در مرد «قبل» و «دبر» و «بیضتین» م. ب..» ۳. ۲ - آمیزش در دبر آمیزش در دبر: بنابر مشهور ، آمیزش با زوجه و هر زنى که آمیزش با او از قُبُل جایز است، مانند کنیز، از دبر نیز جایز است؛ لیکن با کراهت شدید ، بویژه در صورت ناخشنودى زن. بعضی ها حرام می دانستند. همچنین بنابر مشهور آمیزش با زوجه از دبر در حال حیض کراهت دارد. ۳. ۳ - لواط آمیزش با مرد در دبر لواط به شمار مى‌رود و از گناهان کبیره و موجب ثبوت حد لواط است؛ این در صورتی است که به شکل دخول در دبر باشد ولی «درصورتی‌که لواط به طور دخول نباشد؛ مانند تفخیذ یا بین دو کفل ، حدّ آن صد تازیانه می‌باشد؛ و بین محصن و غیر محصن و کافر و مسلمان فرقی نیست درصورتی‌که فاعل کافر و مفعول مسلمان نباشد وگرنه کشته می‌شود چنان که گذشت. ۳. ۵ - آمیزش از دبر با همسر قبل از نه سالگى آمیزش از دبر با همسر قبل از نه سالگى بنابر تصریح برخى همچون قُبُل حرام است. و «اگر با او قبل از نُه سالگی نزدیکی کند و او را افضا ننماید بنابر اقوی چیزی بر او نیست مگر گناه . و اگر او را افضا کند؛ به اینکه راه بول و حیض، یا راه حیض و غائط او را یکی نماید، برای همیشه نزدیکی با آن زن بر وی حرام است، لیکن در صورت دوم (که راه حیض و غائط یکی شود) مبنی بر احتیاط (واجب) است. و به‌هرحال بنابر اقوی از زن او بودن خارج نمی‌شود پس احکام زوجیت ، از قبیل ارث بردن و حرمت زن پنجم و حرمت جمع‌کردن خواهرش با او و غیر آن‌ها بر او جاری می‌شود. و مادامی‌که آن زن زنده است نفقه‌اش بر او واجب است اگرچه او را طلاق بدهد، بلکه اگرچه بنابر احتیاط (واجب) بعد از طلاق، زن با دیگری ازدواج نماید، بلکه خالی از قوت نیست. و دیه افضا بر او واجب است؛ و دیه افضا، دیه نفس است - پس اگر حُرّه باشد برایش نصف دیه مرد است - علاوه بر مهری که با عقد و دخول مستحق آن است.» ۳. ۶ - آمیزش با حیوان در احکام و آثار مترتّب بر آمیزش با حیوان ، تفاوتى میان قُبُل و دُبُر نیست چنان که در حرمت آمیزش بر روزه دار بنابر مشهور و مُحرم تفاوتى میان آن دو وجود ندارد. منبع: جواهرالکلام، ج۲، ص ۶ · العروة الوثقی، ج ۱، ص ۳۲۱ · موسوعة الامام الخمینی، ج۲۲، تحریرالوسیلة، ج۱، ص۱۷، کتاب الطهارة، فصل فی التخلی، مسالة۱، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۹۹ ه ش · جواهرالکلام، ج۲۹، ص۱۰۳- ۱۱۱ · ج ۱، ص ۲۶۰ · جواهرالکلام، ج۳، ص۲۲۸ · منهاج الصالحین، ج ۱، ص ۶۳ · جواهرالکلام، ج۴۱، ص۳۷۴-۳۷۸ · موسوعة الامام الخمینی، ج۲۳، تحریرالوسیلة، ج۲، ص۵۰۲، کتاب الحدود، الفصل الثانی فی اللواط، مسالة۶، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۹۹ ه ش · جواهرالکلام، ج۴۱، ص۲۶۰ · بدائع الصنائع فی ترتیب الشرائع، ج ۷، ص ۳۴ · جواهرالکلام، ج۲۹، ص۴۱۶ · موسوعة الامام الخمینی، ج۲۳، تحریرالوسیلة، ج۲، ص۲۵۹، کتاب النکاح، مسالة۱۲، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۹۹ ه ش · جواهرالکلام، ج۳۶، ص۲۸۴ · جواهر الکلام، ج۱۶، ص۲۱۹- ۲۲۰ · جواهر الکلام، ج۱۸، ص۲۹۷