در باب دستور موقت هم

در باب دستور موقت هم، زمان عنصر مهمی از حیث امکان نتیجه گیری متقاضی است. راست است که متقاضی اختیار دارد در هر موقعی که خود اراده کرد برای تحصیل نتیجه دادخواهی به مرجع صالح مراجعه کند اما نادرست است که مراجعه در زمانهای مختلف را بی تأثیر در حصول نتیجه دانست و به عبارتی این عنصر را دخیل در ضریب امکان توفیق یا عدم موفقیت از طرح درخواست تقاضای دستور موقت در کنار اتکا به دلایل اثباتی دایر مدار عنصر فوریت است و زمانی باید این تقاضا مطرح شود که فوریت امر یعنی وضعیت حالتی که نمایانگر خطر و تهدید نسبت به حق اصلی مورد ادعا است برقرار باشد. چه با فرض حقانیت متقاضی در اساس دعوا و اما فقدان عنصر فوریت برای اتخاذ تصمیم آنی و فوری وی به طرح دعوای اصلی و طی مسیر عادی دادرسی دلالت خواهد شد. بنابراین دست متقاضی در انتخاب زمان مراجعه باز نیست و وی ناگزیر است در گزینش موقع رجوع به مرجع صالح درنگ نموده و درخواست را به محض تحقق عنصر فوریت بر پایه ادله و جهات موضوعی و اثباتی وارد فاز دادرسی فوری نماید. هرچند در عمل در غالب موارد تقاضای موقتی همزمان با طرح دعوای اصلی از سوی متقاضی مطرح می شود، چه صعوبت مراجعه دوباره تفکیک دلایل و تحمل هزینه های مربوط به آن اقتضاء دارد برای مراجعه راحت تر و کم هزینه تر دعوای اصلی و توابع آن توام با هم مطرح شود، اما قانون گذار ما در بحث زمان درخواست سه مقطع مختلف را در نظر گرفته و به متقاضی پیشنهاد داده است؛ پیش از اقامه دعوای اصلی – همزمان با اقامه دعوای اصلی و پس از اقامه دعوای اصلی.