در دستور موقت باید به دو نکته توجه شود

در دستور موقت باید به دو نکته توجه شود. نکته اول قلمرو دستور موقت است یعنی اینکه توانایی دستور موقت اساسا چه میزان است؟ این بحث نه تنها در اینجا بلکه در خود دستور موقت است که این قلمرو تا چه میزان میباشد؟ باید توجه شود که هدف دستور موقت ثابت نگه داشتن وضعیت موجود م. ب.. به طور مثال اگر شخصی در ملکی رفت و آمد و زندگی می کند، باید این روند ادامه داشته باشد و با دستور موقت نمی توان او را از ملک موقتا بیرون کنند. اگر کسی در زمینی دارای زراعت است و آبیاری انجام میدهد، با دستور موقت نمی توان مانع آبیاری و سرزدن او به زمین شد. وضع موجود این است که با دستور موقت آبیاری و رفت و آمد ثابت بماند و عمل دیگری انجام ندهد. در دستور موقت خواسته اصل دعوی و موضوع خواسته دستور موقت نمی تواند بر هم منطبق باشد، چون در این صورت اجرای دستور موقت باعث تحصیل حاصل خواهد شد. یعنی اگر کسی بخواهد با دستور موقت، شخصی را موقتا از ملک خارج کند، نتیجه دعوای اصلی هم موضوع خارج کردن سوال اساسی این است که آیا دستور موقت مطرح شده در همان دستور موقت ماده ۳۱۰ به بعد قانون آیین دارسی مدنی می باشد؟ دو نظر در جواب به این سوال داده شده است: در نظر اول پاسخ مثبت است و قانونگذار در تاسیسی حقوقی را تحت عنوان دستور موقت بیان کرده و شرایط و آثاری را برای آن عنوان بار نموده است که در صورت استفاده از دستور موقت باید به ماده ۳۱۰ به بعد قانون آیین دادرسی مدنی مراجعه کرد و هم که دستور موقت بیان شده مذکور مراجعه شود و همان آثار را هم بر دستور موقت قائل گردید.