در علم اصول فقه آنچه را از عدمش عدم چیزی دیگر لازم

در علم اصول فقه آنچه را از عدمش عدم چیزی دیگر لازم می آید – اعم از آن که از وجودش وجود دیگری لازم بیاید یا خیر - شرط آن چیز می نامند و در توضیح میگویند النَّرِةُ مَا یَزَمُ مِن عَدَمِهِ عَدَمُ ال ی» به تعبیر دیگر شرط چیزی است که چیزی دیگر بر آن متوقف باشد؛ یعنی الفرط مَا یَتَوَتَّفُ عَلَیْهِ النَّی». البته توقف شیء بر شرط چند حالت دارد گاه وجود شیء متوقف بر چیزی است، مانند توقف معلول بر اجزای علت گاه وجوب امری متوقف بر چیزی دیگر است، مثل وجوب حج بر ر استطاعت گاه نیز لزوم عقد متوقف بر امری است، مثل لزوم عقد خیاری که بر سقوط خیار متوقف است و گاه آنچه متوقف است، صحت یک امر است، مانند توقف صحت عقد بر وجود اختیار در متعاملین. . البته در خصوص اصل صحت اختلاف نظر وجود دارد. در این باره رجوع کنید به نراقی، احمد بن محمد مهدی، عوائد الایام، ص ۲۲۱ به بعد. در باره این اصول رجوع کنید به به نگارنده مباحثی از اصول فقه، دفتر سوم.