در علوم ادبی و منطق واژه شرط به معنای گزاره ای است

در علوم ادبی و منطق واژه شرط به معنای گزاره ای است که پس از ادات شرط می آید، مانند اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را گزاره ای که پس از واژه «اگر» آمده است، شرط نام دارد و آنچه را پس از شرط می آید جزای شرط می نامند. اهل منطق به شرط مقدم و به جزای شرط، تالی میگویند. در علم اصول فقه آنچه را از عدمش عدم چیزی دیگر لازم می آید – اعم از آن که از وجودش وجود دیگری لازم بیاید یا خیر - شرط آن چیز می نامند و در توضیح میگویند النَّرِةُ مَا یَزَمُ مِن عَدَمِهِ عَدَمُ ال ی» به تعبیر دیگر شرط چیزی است که چیزی دیگر بر آن متوقف باشد؛ یعنی الفرط مَا یَتَوَتَّفُ عَلَیْهِ النَّی». البته توقف شیء بر شرط چند حالت دارد گاه وجود شیء متوقف بر چیزی است، مانند توقف معلول بر اجزای علت گاه وجوب امری متوقف بر چیزی دیگر است، مثل وجوب حج بر ر استطاعت گاه نیز لزوم عقد متوقف بر امری است، مثل لزوم عقد خیاری که بر سقوط خیار متوقف است و گاه آنچه متوقف است، صحت یک امر است، مانند توقف صحت عقد بر وجود اختیار در متعاملین.