در مناقصه که یک حالت ویژه است

در مناقصه که یک حالت ویژه است، نیز با پایان یافتن مناقصه توافق مورد نظر انجام می شود و هیچ نیازی به تأیید دوباره ی مناقصه گزار ندارد: ظاهر این است که اراده ی دستگاه مناقصه گزار در واقع، ساختن عقد به قیمتی که در مناقصه معین میشود قاطع است. داوطلبان نیز با همین اراده ی قاطع در مناقصه شرکت میکنند و به توافق می رسند. حاکمیت اراده ی این دو طرف را نمی توان به بهانه ی معلوم نبودن قیمت در آغاز مناقصه، نادیده گرفت و ویژگیهای این راه گفتگو را از یاد برد. ۱. ماده ۳۳۹ قانون مدنی: «پس از توافق بایع و مشتری در مبیع و قیمت آن، عقد بیع به ایجاب و قبول واقع می شود. برای نتیجه گیری از این بحث، باید یادآور شد که آن چه جوهر عقد را تشکیل میدهد توافق دو اراده است. دو طرف عقد باید درباره ی تمام آثار و شرایط معامله، یا دست کم درباره ی ارکان اصلی آن، به تراضی برسند و هدف پایبندی به پیمان باشد. تحلیل این توافق به ایجاب» و «قبول» در واقع نوعی تحلیل عقلی از این کیف نفسانی تراضی است که ذهن حقوقدان انجام می دهد تا نحوه ی پیوند و انطباق اراده ها را آسانتر سازد.