دروغ: نکته

دروغگویی مانند سایر بیماری‌های روانی و عاطفی، ابتدا از یک مسأله کوچک و ساده آغاز می‌شود. چنانچه به موقع درمان نشود به یک بیماری روحی تبدیل می‌شود. دروغگویی عامل اصلی فسادهای دیگر است، بطوری که شابد بتوان گفت کلید ورود به سایر فسادها است. برخی از عوارض و پیامدهای دروغگویی عبارتند از: ۵. ۱ - بی‌اعتباری دروغگو زندگی در اجتماع بر اساس نوعی اعتماد نسبی دو جانبه استوار است. حضرت علی علیه السلام می‌فرماید: ‌سزاوار است که مسلمانان از دوستی و برادری با دروغگو اجتناب کنند؛ ۵. ۲ - از بین رفتن ایمان کسانیکه به گفته‌های یک دروغگو اعتماد می‌کنند و آن را می‌پذیرند به گمراهی کشیده خواهند شد. این امر در مسائل فکری و اعتقادی موجب تباهی ایمان و عقیده افراد می‌گردد. دروغ‌های زیادی که از دروغگو کشف شد، رسوایی او که مکرر گردید، بی آبرویی نصیبش می‌شود. عقلا و خردمندان، همیشه بدنبال حیثیت و آبرو می‌روند. ثروتمند، ثروت خود را برای خریدن حیثیت و آبرو صرف می‌کند. قدرتمند، قدرت خود را برای رسیدن به این موقعیت به کار می‌اندازد. دانشمند ، از دانش خود، برای جلب افکار عمومی، بهره برداری می‌کند. محبوب ترین چیزها نزد عقلا حیثیت و آبرومندی م. ب. و آخرین هدف آن‌ها همین خواهد بود؛ چون تمام دارایی خود را فدای آن می‌کنند، ولی دروغگو، با دست خود این موقعیت را از بین می‌برد. ۵. ۵ - فقر راستی و درستی، ثروت را می‌افزاید؛ چون دارنده آن ایجاد اعتبار می‌کند. دروغگویی سرمایه را راکد نگاه می‌دارد، زیرا نه تنها جلوگیری از پیدایش اعتبار می‌کند، بلکه اعتبار موجود را نیز می‌برد و کسی به وعده با او معامله نمی‌کند، چون اعتبار ندارد. به وعده دروغگو اعتماد نمی‌شود چون اعتماد کردن به او بر خلاف عقل است. ۵. ۶ - فراموشی یکی از بیماری‌های روانی که دروغگو بدان گرفتار می‌شود، فراموشی است. امام صادق علیه السلام می‌فرماید: از چیزهایی که خدا به زیان دروغگویان کمک کرده، فراموشی است. با خود می‌گوید: مردم همه مرا شناخته‌اند. پنهان ساختن دیگر چه سودی دارد و دیگر نه از ارتکاب گناه ابایی دارد و نه از فاش شدن آن. منبع: ج۲، ص۳۴۱ · ج۲، ص۳۳۹ · سیدرضا، ص۲۰۰ · ج۹، ص۸۷ · دروغ، سیدرضا صدر، ص۲۰۵ · ج۷، ص۴۵۵ · ج۹، ص۸۶