دروغگویی: صدق و راست‌گویی

ضدّ دروغ‌گویی، صدق است، که راست‌گویی است. و آن شریف‌ترین صفت درونی و بالاترین اخلاق ملکیه است. خداوندگار عالم می‌فرماید: «اتَّقُوا اللَّهَ وَ کُونُوا مَعَ الصَّادِقینَ؛ بپرهیزید از خدا و با راست‌گویان بوده باشید.» و از حضرت رسول (صلّی‌اللّه‌علیه‌وآله‌وسلم) روایت شده است که: «شش خصلت از برای من قبول کنید تا من بهشت را از برای شما متقبّل شوم: هرگاه یکی از شما خبری دهد دروغ نگوید. و چون وعده نماید تخلّف نورزد. و چنانچه امانت قبول نماید خیانت نکند. وچشم‌های خود را از نامحرم بپوشد. و دست‌های خود را از آنچه نباید به آن دراز کند نگاه‌دارد. و فرج خود را محافظت نماید.» و از دو امام بزرگوار امام محمد باقر و امام جعفر صادق (علیهما‌السّلام) روایت شده است که: «به درستی‌که مرد به واسطه راست‌گویی به مرتبه صدیقان می‌رسد.» و از حضرت صادق (علیه‌السّلام) منقول است که: «هر که زبان او راست‌گو باشد، عمل او پاکیزه است. و هر که نیّت او نیک باشد، روزی او زیاد می‌شود. و هر که با اهل خانه خود نیکویی کند، عمر او دراز می‌شود.» و فرمود که: «نظر به طول رکوع و سجود کسی نکنید و فریب آن را نخورید، زیرا: می‌شود این امری باشد که به آن عادت کرده باشد، و به این جهت نتواند ترک کند. و لیکن نظر به صدق کلام و امانت‌داری او کنید، و به این دو صفت، خوبی او را دریابید.» و مخفی نماند که: همچنان که صدق و دروغ در سخن و گفتار است، همچنین در کردار و اخلاق و مقامات دین نیز یافت می‌شود. منبع: توبه/سوره۹، آیه۱۱۹