دلایل قاعده تسلّط از کتاب (قواعد فقه): آیات مبیّن مالکیت مطلق و انحصاری خداوند

در این آیات غالبا کلماتی نظیر «ملک» و «ملکوت» به کار رفته و از حروف اضافه‌ای مانند «ل» استفاده شده است؛ از قبیل ( لِلّٰهِ مُلْکُ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْاَرْضِ وَ مٰا فِیهِنَّ... ) ( وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ شَرِیکٌ فِی الْمُلْکِ... ) با عنایت به معنی و مفهومی که علمای لغت و مفسران قرآن کریم و فقهای عظام برای کلمات ملک و ملکوت قائلند و «ملک» را فرمانروایی، سلطنت و اقتدار کامل و مطلق نسبت به اشیا می‌دانند و «ملکوت» را قلمرو بیکران سلطنت و اقتدار نامحدود خداوند به شمار می‌آورند و اینکه از ویژگی‌های حرف مالکیت «ل» بیان حالت انحصاری مالکیت است، می‌توان به روشنی استنباط کرد که این گروه از آیات در مقام بیان مالکیت اصلی و ذاتی خداوند نسبت به تمام عالم هستی - که مخلوق و مملوک انحصاری اویند- است و مالک حقیقی و مطلق هستی را منحصرا خداوند تبارک و‌ تعالی می‌داند و بس. منبع: المفردات فی غریب القرآن، ص۷۷۵- ۷۷۴