دین یهودیت (فرهنگ شیعه): صهیونیسم و تشکیل دولت یهود

« صهیون » تپه‌اى بوده است در اورشلیم. گویند داوود قلعه‌اى را که بر این تپه ساخته بودند، فتح کرد و کاخى بر آن ساخت. پس از ویرانى اورشلیم به سال ۷۰ م. و انقراض دولت یهود، یهودیان همواره در آرزوى فتح دوباره اورشلیم بودند و بدین روى نام صهیون را شعار خویش ساختند و از آن پس در کشورهاى گوناگون زندگى کردند. نفوذ یهودیان به کشورهاى اروپاى غربى و رفتار نژادپرستانه آنان، نفرت و کینه مردم و برخى دولت‌ها را علیه آنان برانگیخت. در سال ۱۸۹۷ نخستین کنگره جهانى صهیونیست در شهر بال سوئیس برگزار شد. در این کنگره مقرر گشت که در کشورهایى که شمار یهودیان در آن‌ها بسیار است، سازمان‌هاى صهیونیستى تشکیل شود. در سال ۱۹۰۵ بیش‌تر نمایندگان صهیونیسم ضرورت تشکیل دولت یهود را در سرزمین فلسطین تصویب کردند و به سال ۱۹۱۷ در جنگ بریتانیا و عثمانی ، صهیونیست‌ها زمینه صدور اعلامیه بالفورد را فراهم ساختند. این اعلامیه تأسیس یک کشور را در سرزمین فلسطین براى یهودیان پذیرفت. با شکست دولت عثمانی در سال ۱۹۲۳ فلسطین تحت قیومیت انگلستان درآمد. جنگ‌ جهانی دوم و کشتار یهود به دست هیتلر راه تأسیس دولت مستقل یهودى را هموار ساخت. سرانجام سازمان ملل در سال ۱۹۴۸ به تجزیه خاک فلسطین رأی داد و این سرزمین را به دو بخش اسلامى غربى به نام اردن هاشمى و یهودى به نام اسرائیل تقسیم کرد. منبع: محمد جواد مشکور، خلاصة الادیان، ص۱۴۶-۱۴۷