دیه جنایت بر میت: در فقه

گفته شده‌است میت در حکم جنینی است که خلقتش تکمیل شده‌است، ولی روح در آن وارد نشده‌است. لازم است ذکر شود که اگر کسی جنایتی بر میت وارد کند که اگر زنده بود، کشته می‌شد، ۱۰۰ دینار دیه بر مرتکب واجب می‌گردید که ملک میت محسوب می‌شد، این حکم بدون خلاف و اشکال است و نص و فتوا بر آن صراحت دارد. ضمناً در مورد حکم این ماده، میان زن و مرد، بنابر اصالة الاطلاق تفاوتی وجود ندارد. یعنی صد دینار، دیه دیگر اعضای وی و دیه جراحتهای وارد شده بر جسد به نسبت کل دیه (صد دینار) برحسب آنچه در انسان زنده مقرر شده، محاسبه می‌شود. بنابراین مراد از واژه «الدیه» در روایات، دیه کامل است مگر آنکه قرینه ای خلاف آن وجود داشته باشد. حتی مطابق برخی روایات گفته شده‌است حرمت مرده مانند حرمت زنده است و در روایتی قطع سر میت، اشد از قطع سر انسان زنده قلمداد شده‌است، ولی موضع قانونگذار ما همان است که در این ماده مشخص شده‌است. منبع: دیات (دیه نفس، موجبات ضمان کیفری، دیات اعضا و منافع آنها، اعضایی که دیه مقدر دارند، دیه بر منافع اعضا، دیه زخم‌های سر و صورت)، دانشگاه تهران، 1382 · مسائل مستحدثه (جنین، کودکان نامشروع، کودکان بزهکار، توارث در اهدای گامت، تشریح و حجب)، سمت، 1389 · فرهنگ فقه (جلد دوم)، مؤسسه دایرةالمعارف فقه اسلامی، 1388 · قواعد فقه دیات (مطالعه تطبیقی در مذاهب اسلامی)، پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، 1384 · حقوق کیفری اختصاصی (جرایم علیه اشخاص)، میزان، 1389