دیه جنین: در فقه

مستند فقهی تعیین مراحل رشد جنین آیات ۱۲ ، ۱۳ ، ۱۴ و ۱۵ سوره مؤمنون م. ب.. اسقاط جنین عبارت است از انداختن بچه ناتمام از شکم. آنچه بین فقها، مشهور و مبتنی بر روایات معتبر است این است که جنین در چهل روز اول، نطفه است و در چهل روز دوم علقه، در چهل روز سوم، مضغه است و سپس استخوان می‌گردد، مشهور است که دیه به اعتبار مرحله توزیع می‌گردد. ضمناً مشهور بین فقهای امامیه این است که دیه جنین ذمیه ، یک دهم دیه پدرش است مگر آنکه خلقتش تکمیل و روح دمیده شده باشد. منبع: اندیشه‌های حقوقی (1) (مجموعه مقالات حقوق کیفری اختصاصی)، نگاه بینه، 1389 · فرهنگ فقه (جلد اول)، مؤسسه دایرةالمعارف فقه اسلامی، 1390 · دیات (دیه نفس، موجبات ضمان کیفری، دیات اعضا و منافع آنها، اعضایی که دیه مقدر دارند، دیه بر منافع اعضا، دیه زخم‌های سر و صورت)، دانشگاه تهران، 1382 · محشای قانون مجازات اسلامی، مجمع علمی و فرهنگی مجد، 1384