راجریکن

راجریکن، ئوناردو نیز آرنو د دو ویلانو رایمون لولی، سن توماس، آلبرت کبیر و الفونس دهم که همه از دانشمندان نامدار هستند یا شاگرد دانشمندان مسلمان بودند و یا راوی نظرات و اقوال آنها و به گفته رنان نویسنده و مورخ فرانسوی آلبرت کبیر دانش خود را از بوعلی سینا فرا گرفته بود و فلسفه سن توماس از فلسفه این رشد ماخوذ بوده است. دانشگاههای اروپا تا ۵۰۰ الی ۶۰۰ سال زیر نفوذ علمی مسلمانان بود و حتی در رشته هایی هم که مسلمانان تبحر زیادی نداشتند. باز به نوشته های آنها رجوع میشد و این نفوذ علمی در بعضی از رشته ها مثل طب تا قرن گذشته در فرانسه باقی بود. لوئی یازدهم در سال ۱۴۷۳ دستور داد که در فلسفه همان تصنیفات ابن رشد و ارسطو در دانشگاهها تدریس شود. در دانشگاههای ایتالیا مخصوصاً دانشگاه پادو مسلمین نفوذ بسیاری داشتند و کتب آنها از اعتبار و اهمیت مخصوص برخوردار بود. به گفته لیبری اگر اثر تمدن اسلامی نبود تجدید حیات علمی اروپا چندین قرن عقب می افتاد. آنچه گفته شد نشانگر این است که معارف بشری و تمدن امروزی تا چه پایه مرهون اسلام و مدیون تلاش و نبوغ دانشمندان اسلامی است. ولی اعتبار و علو قدر و ارزش اسلام نه بدین سبب است که دانشمندان اسلامی سرمایه گذار عمده معارف امروز انسانی و پایه گذار پیشرفت دانش و فرهنگ جهانی هستند، بلکه اهمیت و فضیلت اسلام در این است که تمدنی مستقل و نظامی قائم به خود و فرهنگی بالنده را پی ریزی نموده که در هیچ مکتبی نمی توان نظیر آن را پیدا کرد.