بطور کلی رافضه بر کسی اطلاق میشد که او را در حد کفر میدانستند و با همین دلیل شیعیان را میکشتند. بنی امیه از این لقب برای تحقیر یاران امیرالمومنین علی(علیهالسّلام) استفاده میکردند درحالی که به فرموده نبی مکرم اسلام صلیاللهعلیهوآلهوسلّم یاران امیرالمومنین علی (علیهالسّلام) باطل را ترک نمودند و از حق جدا نشدند. امام فرمود: رافضه را میگویی. گفت بله. به همین جهت دیده میشود که عده بسیاری از شیعیان در کنترل و زیر نظر حکومت بودند و اگر رافضی بودن و به عبارتی بهتر شیعه بودن ایشان ثابت میشد کشته میشدند.
در این میان ائمه اطهار (علیهمالسّلام) با دستور به تقیه از خون و جان این افراد محافظت میکردند. بطور مشخص افرادی مانند داود بن زربی و علی بن یقطین زیر نظر منصور دوانقی و هارون بودند تا با دیدن وضوی ایشان، تشیع ایشان ثابت شود و در نتیجه کشته شوند. افراد زیادی از شیعیان که متهم به رافضی میشدند نیز با تقیه خود را از شر دشمنانشان حفظ میکردند. برخورد او با عمار دهنی و جواب کوبنده عمار به او مشهور است.
منبع: الصراط المستقیم، ج۳، ص۷۶ · الکافی، ج۸، ص۳۳، تهران، دارالکتب الاسلامیة، ۱۳۶۵ هجری شمسی · ج۱، ص۴۴۳ · ج۱، ص۴۴۴ · مستدرک الوسائل، ج۱۲، ص۲۶۶، قم، مؤسسه آل البیت علیهم السلام، ۱۴۰۸ هجری قمری · تفسیر امام عسکری علیهالسّلام، ص۳۱۰، قم، انتشارات مدرسه امام مهدی عجّلاللهفرجهالشریف، ۱۴۰۹ هجری قمری
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
