دکترین
راه: حریم راه
راه عمومى در زمین موات داراى حریم است؛ بدین معنا که در شرع مقدس عرض آن محدود به حدّى معین است و احیاى آن تا جایى که موجب کم عرض شدن راه شود جایز نیست. در اینکه این حد پنج ذراع است یا هفت ذراع اختلاف است. برخى گفتهاند: حدّ یاد شده حقیقى و براى همه زمانها ثابت نیست، بلکه بر حسب نیاز عصر صدور روایات بوده است؛ در نتیجه محدوده آن در زمانهاى مختلف بر حسب نیاز متفاوت است. بنابر این، در صورت نیاز به عرض بیشتر براى عبور و مرور، رعایت آن واجب است. چنانچه بر اثر آمد و شد مردم، بخشى از زمین موات واقع بین املاک دیگران، تبدیل به راه گردد حریمى براى آن راه نیست؛ از این رو، در صورت کمتر بودن عرض آن از حدّ یاد شده، بر صاحبان املاک مجاور توسعه آن واجب نیست؛ هرچند رهگذران در مشقت قرار گیرند.
منبع: جواهر الکلام، ج۳۸، ص۳۶-۳۸ · مسالک الأفهام، ج۱۲، ص۴۰۹ · مهذب الأحکام، ج۲۳، ص۲۶۷
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
