راه حل الزام آور باید به منظور حل و فصل اختلاف

- راه حل الزام آور باید به منظور حل و فصل اختلاف باشد؛ اعم از اینکه ماده نزاع را به طور مستقیم یا غیر مستقیم بردارد. برای مثال راه حلی که تنها میزان خسارت را تعیین می نماید با راهکاری که علاوه بر آن ی. ا. ط. را به پرداخت این مبلغ نیز محکوم می نماید اعلامی و اجرایی فرقی ندارند و در هر دو هدف رفع اختلاف م. ب. و این هدف را باید در قصد طرفین از تعیین ثالث و اعطای اختیار به او جستجو نمود؛ - تصمیمی که شخص ثالث اتخاذ مینماید و به رأی موصوف است، باید برای رسیدن به اهداف و ویژگی های مذکور در بندهای ۲ و ۳ باشد و برای این منظور باید قصد این شخص را جستجو نمود. عمل شخص ثالث در صدور رأی نوعی عمل حقوقی» و همانند عمل دادرس است؛ بنابراین تعیین راه حلی که تنها هدف آن تحقق عمل حقوقی دیگر مانند قرارداد یا ابرای دین است از این خصیصه برخوردار نیست. علت اشاره به عبارت تنها هدف این است که اگر ترکیبی از رأی» و «عمل حقوقی دیگر، وجود داشته باشد. مانع از تحقق این ویژگی نخواهد بود. نتیجه ای که از این نکته به دست می آید این است که داوری با حق صلح با فرض مرکب بودن از رأی» و «عقد» نیز، داوری حقیقی است نه ترکیبی از وکالت و داوری در تمام موارد مربوط به بندهای ۲ الی ۴، قواعد عمومی اثبات و دلایل اثبات اعمال میشود و برای مثال اگر ظاهر رأی شخص، دلالت بر الزام آور بودن داشته کسی که مدعی خلاف آن است، باید ثابت کند.