رای مشمول کنوانسیون

در مورد قابلیت شکایت از تصمیم دادگاه صالح در قبال درخواست شناسایی یا اجرای رای داوری مقررات مربوط ساکت است. برگرفته از نزاکت حاکم بر داوری داخلی و مواد ۵ ۳۳۰ ۳۳۲ و ۴۸۸ ق.آ.د.م می توان تصمیم دادگاه را در هر دو فرض پذیرش درخواست و دستور اجرای آن و نیز رد درخواست شناسایی و اجرا قطعی و غیر قابل شکایت دانست با این توضیح که اولا تصمیم دادگاه در قبال درخواست شناسایی و اجرا در چهره مثبت با وصف دستور و در جهت منفی با وصف قرار رد درخواست متبلور می شود. این دو تصمیم رای تلقی نمی شود و تنها یکی از نتایج رای را بدنبال دارد و آن اینکه؛ پرونده را از ردیف آمار موجودی خارج می سازد. ثانیا: اجرای رای داوری جنبه ترافعی و اختلافی ندارد. از اینرو مناقشه ای را حل و فصل نمی کند. ماده ۳ کنوانسیون هم بر همین مبنا مرجع صالح پذیرنده را از رسیدگی ماهوی بر حذر داشته است. ثالثا: تصمیم دادگاه در پذیرش یا رد درخواست شناسایی و اجرای رای داوری چه با وصف دستور و چه با وصف قرار، قابلیت واکنش و اعتراض ندارد. زیرا قرارهای قابل شکایت در ماده ۳۳۲ ق.آ.د.م شمارش شده و تصمیم مزبور در ردیف آنها قرار ندارد.