رجوع از قرارداد حفاظت

عقد حفاظت همچون ودیعه یک عقد جایز است <a class="artref" href="/ماده/ماده-611-a_0815110236258">ماده ۶۱۱ ق.م</a> و از نشانه های بارز آن حق رجوع و پایان قرارداد از سوی هر یک از دو طرف است. پایداری در قرارداد حفاظت برای هر دو طرف دادورز و حافظ الزامی نیست. همانطور که دادورز می تواند به هر دلیل حافظ را تغییر دهد حافظ نیز میتواند بنا به هر توجیهی از ادامه حفاظت صرف نظر کند. بنای این قرارداد بر احسان و همیاری است و دستمزد در آن برجسته نبوده و ذات رابطه را دگرگون نمی سازد. در دوره حفاظت که گاه طولانی است ممکن است حافظ دچار بیماری شود، در برآورد خود از شیوه حفاظت بدون ملاحظه رخدادهای پیش رو دچار اشتباه شود به جهت کھولت سن و ناتوانی، امکان ایفای ماموریت را از دست دهد، با مسافرت ناخواسته و طولانی روبرو شود، گرفتاری یا مشغله تازه مانع انجام این وظیفه او شود و رویدادهایی از این دست که حافظ را به کناره گیری و ادار سازد. در این موارد حافظ حق دارد درخواست خ. ر. ب. دادورز تسلیم کند و دادورز با انتقال به دادگاه در پی حافظ جدید باشد. درخواست حافظ لازم نیست مبتنی بر دلیل و توجیه باشد. پذیرش این درخواست از سوی دادورز و تصویب آن از سوی دادگاه اجتناب ناپذیر است و در گرو تشریفاتی نیست. در ماده ۸۶ ق.ا.ا.م که حق خودداری حافظ از ادامه حفاظت را شناسایی نموده، خردمندانه دو عنصر نخواستن و نتوانستن قرار گرفته است. به موجب این حکم هرگاه حافظ نخواهد یا نتواند اموال توقیف شده را نگاهداری کند و یا اوضاع و احوال تغییر او را ایجاب نماید دادورز مأمور اجرا پس از تصویب دادگاه حافظ دیگری معین خواهد کرد.