روانشناسی قرآنی

‌ روان‌شناسی قرآنی شاخه‌ای از معرفت است که در آن علم روان‌شناسی در بستر فرهنگ قرآن و آموزه‌های اهل‌بیت (علیهم‌السّلام) شکل می‌گیرد و رشد می‌یابد. در تفکر اسلامی، انسان موجودی دوبعدی (جسمانی و روحانی) است که برای دستیابی به سعادت و تعادل در زندگی، نیازمند راهنمایی وحی الهی است؛ چرا که روان‌شناسی تجربی با وجود دستاوردهای ارزشمندش، به دلیل محدودیت در شناخت ابعاد غیرمادی انسان، در حل برخی بحران‌های روانی ناکام مانده است. هدف از روان‌شناسی قرآنی ، بازگرداندن انسان به فطرت پاک و ایجاد هماهنگی میان محسوسات و معقولات است. قرآن کریم با طرح پرسش‌های بنیادین وجودی و ارائه راهکارهایی نظیر توکل ، صبر ، یاد خدا و اعتقاد به معاد ، به تأمین بهداشت روانی و درمان اضطراب‌های بشری کمک می‌کند. ارتباط میان قرآن و روان‌شناسی را می‌توان در سه سطح بررسی کرد: نخست، مقایسه تطبیقی این دو به عنوان دو منبع معرفتی؛ دوم، مطالعه قرآن به عنوان موضوعی برای تحلیل‌های روان‌شناختی؛ و سوم، تأسیس روان‌شناسی مبتنی بر مبانی هستی‌شناختی و انسان‌شناختی قرآن. در این رویکرد، انسان به عنوان یک کلِ واحد و هدفمند نگریسته می‌شود که سلامت روان او در گرو پیوند با آفریدگار است.