درد جاودانگی ، دردی بود که همواره انسان را در پی چارهجویی در برابر مرگ میانداخت. ابدیت والاترین آرزوی بشر، انسان را به دامان خلق افسانههای زندگی جاوید کشاند. این چنین بود که بشر به کمک افسانههایش به این آرزوی دیرین دست یافت. توضیح اینکه، جوهر حماسهی گیلگمش عبارت است از: چارهناپذیری مرگ ، یعنی انتهایی که در سرنوشت همهی آدمیان است و حتی کسانی چون او که تواناترین و نامورترین فرد زمان خود است، از آن نمیتواند رست. اما عملا تحقق آن غیر ممکن مینمود. انسان میدانست که فناپذیر است؛ اما چون انسان دریافت که به بیمرگی تن او در این جهان امیدی نیست، دل به جاودانگی نام قهرمانان رویینتن خود بست تا شاید با نام ماندگار این قهرمانان عطش جاودانه زیستن خود را فرو نشاند.
منبع: آمنه؛ اهواز، انتشارات مهزیار، ۱۳۷۶، چاپ اول، ص ۱ · محمدعلی؛ تهران، انتشارات انجمن آثار ملی، ۱۳۵۱، چاپ اول، ص ۱۴۰
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
