دکترین
زحف: حرام بودن فرار از زحف
در اسلام فراراز زحف نکوهش شده و حرمت آن چون گناهان کبیره محسوب گشتهاست. قرآن میفرماید:«یا ایُّهَاالَّذینَ آمَنُوا اذا لَقیتُمُ الَّذینَ کَفَرُوا زَحْفاً فَلا تُوَلُّوهُمُ الْادْبارَ» «ای کسانی که ایمان آوردهاید، هنگامی که با انبوه کافران در میدان نبرد رو برو شدید به آنها پشت نکنید» « وَ مَنْ یُوَلِّهِمْ یَوْمَئِذٍ دُبُرَهُ الّا مُتَحَرِّفاً لِقِتالٍ اوْ مُتَحَیِّزاً الی فِئَةٍ فَقَدْ باءَ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ وَ مَأْوایَهُ جَهَنَّمُ بِئْسَالْمَصیر» «و هر کس در آن هنگام به آنان پشت کند- مگر در صورتی که هدفش کناره گیری از میدان برای حمله مجدّد و یا به قصد پیوستن به گروهی از مجاهدان بوده باشد- چنین کسی گرفتار غضب پروردگار خواهد شد و جایگاه او جهنّم و چه بد جایگاهی است.» در آیه بالا فرار از زحف و رو به رو شدن با دشمن حرام شمرده شده و به آن وعده عذاب جهنم داده شده است.
فقط دو مورد از مسأله فرار استثنا شده که در ظاهر شکل فرار دارد، اما در باطن شکل مبارزه و جهاد است، اوّل صورتی که از آن به متحرفاً لِقِتالٍ تعبیر شده است و منظورش آن است که جنگجویان به عنوان یک تاکتیک جنگی از برابر دشمن بگریزند و او را به دنبال خود بکشانند و ناگهان ضربه غافلگیرانهای بر پیکر او وارد سازند یا به صورت جنگ و گریز دشمن را خسته کنند. دوم آنکه جنگجویی خود را در میدان تنها ببیند و برای پیوستن به گروه جنگجویان عقب نشینی کند وپس از پیوستن به آنها حمله را آغاز نماید.
منبع: انفال/سوره۸، آیه۱۵ · انفال/سوره۸، آیه۱۶ · تفسیر نمونه، ج۷، ص۱۱۲
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
